با خودمان می گوییم، عادت می کنیم و با صراحت زیادی، این جمله را تکرار می کنیم. آن چیزی که هیچ کس نمیپرسد، این است که: "به چه قیمتی عادت می کنیم؟"
دلم بـه عظمت باران برایت دلتنگی می کند امروز عجیب، بی واژه، بی حصار.. می خواهمت
من هیچوقت واقعاً در لحظه حضور ندارم و همیشه بخشی از من زیر آواریست که هیچکس آن را هرگز نخواهد دید.
اما دیدی آرام آرام، دلمان به بیکسی، صدایمان به سکوت و چشمهایمان به تاریکی عادت کرد؟!