خدای من، گوشِت رو بیار نزدیک تا بهت بگم که دلم میخواد برگردم خونه. برگردم و مثل بچگیام، تمام کتابهای تو کتابخونه رو بریزم بیرون و ازشون چندتا برج بسازم. بعد هم میخوام برم پشت برجهام بشینم و پشت کلماتم قایم بشم؛ کاری که همیشه میکنم.
گوشِت رو بیار نزدیک تا اعتراف کنم دلم برای یه عزیز تنگ شده، و اوه، نه فقط یکی.
خدای من، توی تاریکترین لحظات، من از دنیای فانیها ناجیای ندارم. خدای من، خودت رو در حد منی که بندهام پایین میاری تا صدام رو بشنوی؟ تا ازت بخوام که نجاتم بدی؟
