قشنگ‌ترین و عمیق‌ترین نصیحتی که شنیدم از زبان کارل گوستاو یونگ بود که می‌گفت: ‏خودت را بساز تا آدم امنی شوی، برای روزهایی که نمی‌شود به کسی پناه برد.

‌ اگه یکیو داری که هم دوستت داره، هم می خندونتت، هم حرفاتو بهش میگی، بدونِ قضاوت درکت می‌کنه، بغلت می‌کنه، باهم دیوونه بازی می‌کنید، تو واقعا خوشبختی

سلام🗿

و ما روزی خواهیم رقصید، روی همان زمینی که به ما درد را یاد داد.

دیگه اگه وسط خیابون هم گریه کنیم نه تنها کسی تعجب نمیکنه بلکه بقیه هم پشت سرت میزنن زیر گریه.

زمستان امسال ؛ یک سردخانه‌ی عمومی به وسعتِ وطن بود!

ایرانم، پایانِ خوب داستانت کو؟

بله آقای داریوش ، گر هم گله‌ای هست دگر حوصله‌ای نیست.

مطمئن باش کلی میاد به جای تو اما کل این دنیارو نمیدم به چشای تو 🪢.

زندگی بس کن تروخدا 1404 چی بود که منتظر 1405 باشیم .

واقعا نمی‌دونم تو این اوضاع بهم ریخته چی بگم... خیلی وقته اوضاع کشورمون افتضاحه حال مردم مون بده هیچی سرجاش نیست فشار روحی روانی رو همه مون بیش از حده و از همه بدتر هر لحظه انگار داریم به مرگ نزدیکتر میشیم... لطفاً تو این روزا قدر همو بیشتر بدونید تا بعداً حسرت نشه براتون همو محکم تر بغل کنید و از همه مهم تر هوای همو داشته باشید :)

____