آرزو می‌کنم روزی، درست در همان لحظه‌ای که از انتظار خسته‌ای، زندگی بی‌خبر و آرام، چیزی را به دستت بسپارد که مدت‌هاست دلت بی‌صدا برایش تپیده، آن‌قدر بی‌مقدمه که لبخند بزنی و با خودت بگویی: نکند یک نفر، جایی، برای خوشبختیِ من دعا کرده بود.

از همه چیز خسته‌ام و بیشتر از آن، از خسته‌ بودن خسته‌ام.

وقتی از میان درد رشد نکنی، درد رشد خواهد کرد.

برای ما به جز این آستان پناهی نیست.