ولی

درس دارم

کاش میشد گفت گور بابای درس

هر چیزی که دکتر بهم گفت نخور برات بده و گرنه بدتر میشی رو خوردم میتونم بگم قهوه خوردم نسکافه خوردم باز انرژی زا هم خوردم و از این رو سر کلاس زبان حالم بد شد و خب با درد نیم ساعت تا کردم و در نهایت تا مرز مرگ رفتم‌تا الان که رسیدم دکتر و منتظرم که برم تو و دست چپم بسیار سرده و میلرزه

نمیدونم واقعا چجوری دارم صبر میکنم واقعا دارم میمیرم طرف قلبم میسوزه

متاسفانه با نسکافه هم دیگه واکنش نشون میدم امیدوارم خدا چایی رو حداقل ازم‌نگیره

واقعا درد دارم‌

خیلی هم دارم دیگه نمیتونم ببینم

نیاز دارم اون اتفاق که زندگیم رو هر بار که بهم میگن زیر رو رو میکنه رو بگم اون اتفاق مزخرف که حتی نمیاد به زبون

دوستان برای بار ۵ دارم از دستگاه تنفس مصنوعی استفاده میکنم

خیلی افتضاحه

مگه بودن من برای کسی اهمیت داره؟ مگه حضورم چیزی رو عوض میکنه؟ مگه کسی دلتنگ صدای من میشه؟ مگه کسی فرق بود و نبودنم رو فهمید؟ مگه بودن من برای کسی خاطره ای ساخت؟ مگه من باشم فرق داره ؟ مگه کسی حتی یکبار ایستاد بهم بگه دوستم داره؟ مگه کسی وایساد یهو بغلم کنه بوسم کنه؟ مگه کسی هست که برام اشک بریزه؟ مگه دلی هست که با شنیدن اسم من لبخند بزنه و بگه عزیزه منه که اون مگه اگه نباشم چیزی میشه؟ مگه کسی اصلا من رو دوست داره از ته قلب؟ مگه قلبم می تپه برای کسی مهمه؟ مگه کسی هست که یسنا براش با همه فرق داشته باشه چون یسناست؟ یه روزی که نباشم هیچی نمیشه هیچی!