- دویدن برای دویدن عمق زندگی انسان مدرن، وقتی خودش را بر بنیاد خودش استوار کرده و هر چیز متعالی را از زندگی بیروت انداخته، بی‌غایتی است. همه چیز هست اما بدون سرانجام. بدون نتیجه‌ای حتمی و رسیدنی. مسیر هست اما بدون مقصد. در تفسیری از مضمون آثار تولستوی، نویسنده ای نوشته بود انسان مدرن، به پیشرفت و پیشرفت بیشتر می‌اندیشد. در این فرآیند پیشرفت، مرگ برای او چه معنایی می‌دهد؟ هیچ. چون توقف است. مرحله‌ای است که گامی بعد از آن متصور نیست. انسان مدرن همه چیز را در پرتو توسعه و پیشرفت می‌بیند و مرگ اساسا برایش فاقد معنا است. از آنجایی که پایان بی‌معنی است، به تبع تمام مسیر و بنیاد زندگی انسان مدرن نیز بی‌معنی است. این شکل عجیبی از آدمیزاد است که در تمام طول زندگی‌اش، شیفته‌ی پیمودن است، بدون تصوری از مقصد. پس مثل یک موش بیچاره روی تردمیل می‌دود، که دویده باشد. دیالوگ پایانی فیلم هفت از فینچر که کنایه‌ای به جمله‌ی معروفی از همینگوی است صورت صریح این ایده است: «دنیا جای خوبی است و ارزش جنگیدن دارد... من با بخش دومش موافقم.» جای خوبی نیست و نخواهد بود. اما ارزش جنگیدن دارد. حتی ارزش جنگیدن داشتن هم کمی اضافه‌کاری است. "من می‌جنگم" کافی بود. این نقل قول معروف از بکت نزدیک‌تر است: «نمیتوانم ادامه بدهم، ادامه خواهم داد» ادامه دادنی بدون معنا اما اراده‌ورزانه. اما همین چیزی که به ظاهر پوچ و مسخره است به کمک‌ هنر سرپا میماند و خواستنی جلوه می‌کند. خیلی اوقات سینما و ادبیات ما را قانع نمی‌کند که هدفی خواستنی وجود دارد که ارزش جنگیدن دارد، پس در واقع مسئله‌ی اساسی را حل نمیکند. فقط جنگیدن را به عنوان یک تصویر زیبا نشان‌مان می‌دهد. صرفا چون خود پیمودن، بسیار دراماتیک‌ است. «هیچ معنای متعالی برای زندگی وجود نداره؟ هیچ مقصدی برای دویدن نیست؟ به جاش دویدنت روی تردمیل‌ خیلی دراماتیکه موش کوچولو.» موش خوب می‌دود و هنرمند عکس خوبی برمی‌دارد از این دویدن. به این ترتیب دویدن برای دویدن می‌شود یگانه مضمون هنر.

🎥 ببینید 🍞 🫓 نکته‌ای در باب مضرات پرگویی و فوائد کم‌حرفی| سکوت، سخن را بِرِشته می‌کند! 🔹آیت الله حائری شیرازی🔹 @haerishirazi

بعد جمهوری اسلامی ساواکی میشوم! اینکه در وقایع اخیر عده ای سلطنت طلب در اروپا و آمریکا با وقاحت شعار بازگشت ساواک منفورترین و خشن ترین دستگاه شکنجه ۱۰۰ سال اخیر را سر می دادند یک مقدمه سفیدشویی میخواست: #سریال_تاسیان! دیدم تعدادی نوجوان و جوان از خودشان ویدئو ضبط کرده بودند که بعد از انقلاب من ساواکی میشوم! تاسیان آنقدر تحریف تاریخ شکنجه در ایران بود که حد و مرز ندارد. حداقل ده سال بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، مردم آن زمان وقتی میخواستند بد کسی را بگویند، میگفتند: فلانی زمان طاغوت ساواکی بود! منفورترین سازمان شکنجه را سفیدشویی کردند تا جوان فریب خورده آرزوی ساواکی شدن داشته باشد! @Politicalhistory

بچه‌ها با صحیفه سجادیه انس بگیرید. دوای روزای سخته.

دعای پنجاه صحیفه سجادیه، شاهکار عشق‌بازی حضرت زین العابدین با خداست. می‌فرماید: خدایا! لَيسَ عَذابي مِمّا يَزيدُ في مُلكِكَ مِثقالَ ذَرةٍ، اگر مرا عذاب کنی که چیزی به مُلک و فرمان‌روایی تو اضافه نمی‌شود. می‌شود؟ وَ لَوْ أَنّ عَذَابِي مِمّا يَزِيدُ فِي مُلْكِكَ، اما راستش اگر بشود، بهتر، لَسَأَلتُكَ الصّبرَ عَلَيهِ، من این عذاب را به جان می‌خرم و صبرش را هم از خود تو می‌خواهم. وَ أَحبَبتُ أَن يَكونَ ذلِكَ لَكَ، من فقط دوست دارم تو بزرگ باشی. وَ لكِن سُلطانُكَ اللّهُمّ أَعظَمُ، اما خدایا خودت هم خوب میدانی تو از همه بزرگ‌تری. وَ مُلکُکَ أدوَمُ مِن أن تَزیدَ فیهِ طاعَةُ المُطیعین أو تَنقُصَ مِنهُ مَعصیَةُ المُذنِبین، سلطنت تو بزرگ‌تر و مُلکِ تو بادوام‌تر از این است که با اطاعتی زیاد شود یا با معصیتی کاسته. فَارحَمني، پس رحم کن یا أرحَمَ الرّاحِمین. #صحیفه_سجادیه

عمرمون که به درد امام زمان‌مون نخورد. خدا کنه لااقل واسش بمیریم.

به نظرم بزرگ‌شدن از جایی شروع میشه که آدم تصمیم میگیره آگاهانه تغییر کنه

اگه واقعا هرچی سن آدم بالاتر میره تغییرکردن سخت‌تر میشه، مراقب باشید کدوم نسخه از خودتون رو به بزرگسالی میبرید

⭕مستند "زیر یک آسمان" برنده لوح افتخار جشنواره فیلم عمار شد 🔺️مستند "زیر یک آسمان" تولید شده در #حسینیه_هنر_یزد در بخش جنگ فرهنگی موفق به کسب لوح افتخار شانزدهمین جشنواره مردمی فیلم عمار شد. ◽️این مستند به کارگردانی محمدعلی ابراهیمی و تهیه کنندگی علی‌اصغر مرتضایی راد تولید شده و به بررسی تاریخی، فرهنگی و اجتماعی همزیستی ادیان مختلف (با تمرکز بر دین زردشتی) در یزد در سال‌های قبل از انقلاب و پس از آن پرداخته است. #مستند_زیر_یک_آسمان #جشنواره_عمار #همزیستی_ادیان @yazde_ghahraman

⭕لحظه اهدای لوح افتخار جشنواره عمار به محمدعلی ابراهیمی کارگردان مستند "زیر یک آسمان" #حسینیه_هنر_یزد #مدرسه_اندیشه_و_هنر_ماه #همزیستی_ادیان @yazde_ghahraman

⭕ عنصر مفقوده‌ی سیاست‌مداران ما، نه دشمن‌انگاریِ دشمن، بلکه بی‌اعتمادی به دشمن است. مسئولی که به دشمن بدبین است، انتظار پیشنهاد عاقلانه و عادلانه‌ای از دشمن ندارد. انتظار تغییر رفتار ندارد. قضاوت اولیه‌اش از هر رفتار دشمن، سوءظن و عدم صداقت دشمن است. با کوچک‌ترین تغییر رفتار دشمن، خیال نتیجه‌گرفتن از مذاکره را به خود راه نمی‌دهد. این دست اظهارات که «اگر آمریکا پیشنهاد عاقلانه‌ای بدهد...»، «اگر آمریکا تعهد بدهد دوباره زیر میز مذاکره نمی‌زند...»، «اگر احساس کنیم نجات مردم در مذاکره است...»، این‌ها اظهارات کسی نیست که به دشمن بی‌اعتماد است. کسی که به دشمن بدبین است، در رابطه با دشمن "اگر..." نمی‌آورد؛ کما این‌که رهبر انقلاب مخالفت با آمریکا را مشروط نمی‌کنند و "اگر" ـی هم اگر در بیانات ایشان هست، در مقام چاره‌اندیشی برای امروز ما نیست؛ راهبرد کنونی رهبری، بی‌اعتمادی مطلق به دشمن است؛ بدون اما و اگر. «ممکن است در آینده مثلاً ۲۰ یا ۳۰ سال بعد وضع دیگری ایجاد شود اما در وضعیت کنونی، مذاکره با آمریکا کاری است بدون سود که مطلقاً هیچ کمکی به منافع ملی نمی‌کند و هیچ ضرری را هم از کشور دفع نمی‌کند؛ بلکه ضررهای بزرگ و بعضاً جبران‌ناپذیری در پی دارد». (١ مهر ١۴٠۴) مسئولی که پس از هر شیطنت دشمن و در شرایطی که دشمن در موضع اتهام است، بجای هجوم به دشمن دوباره حرف از مذاکره و تغییر رفتار احتمالی دشمن می‌زند، نمی‌تواند بدبینی به دشمن را به جامعه تزریق کند و این تصور را برای همیشه در افکار عمومی جامعه باقی می‌گذارد که مشکل ما با آمریکا حل‌شدنی است. عاقبت این بی‌اعتمادنبودن‌ها، عاقبت این "اگر..." ها، همیشه آخرش به "دروغ گفتند" و "فریب خوردیم" و "غافلگیر شدیم" ختم می‌شود که البته هزینه این غافلگیری‌ها و بی‌اعتمادنبودن‌ها را مردم و سرداران شهیدمان باید بدهند.