این رزم دائم را تحمل کنید تا آنگاه که بیگانه بداند که دیگر به امید فروریختن این بنا نباید بنشیند. کاری کنید که اجانب از آن سوی جهان هم ببینند که این پی و پایه‌ها بر آب نیست. - نادر ابراهيمی.

این‌همه مظاهرِ اسلام و توحید و ولایت را در این شب‌ها نمیبینند؛ بی‌حجابی را میبینند و میگویند نظام، عرفی شده، اسلامی نیست. کوته‌فکرها.

داشتم انسان ٢۵٠ ساله میخوندم یچیزی به ذهنم اومد طبق روایات، قرار بود نهایتا تا سال ٧٠ هجری قمری امر حکومت اهل بیت محقق بشه ولی واقعه عاشورا باعث شده تا سال ١۴٠ هـ.ق به تعویق بیوفته و بنا باشه که زمان امام صادق این اتفاق بیوفته خب از بعد از عاشورا تا زمان امام صادق، چه اتفاقی افتاد، یا درواقع چه تغییراتی در مردم و جامعه ایجاد شد و چه موانعی بود که برطرف شد که بعد از اون گمان میرفت مردم برای تحقق حکومت اهل بیت آماده شده‌ن؟ ما چجوری واسه حکومت مهدی آماده میشیم؟ این اینجا باشه تا بهش فکر کنیم.

درواقع فکر نمیخواد. تاریخ تحلیلی - مث همین انسان ٢۵٠ ساله - بخونید میفهمید. بهتون نمیگم که خودتون برید بخونید 🚶‍♂️

علامه طباطبایی در جایی از تفسیر شریف المیزان‌ش میفرماید: «فإنَّ حُبَّ الشيء یقتضي حُبَّ جَمیعِ ما یَتَعَلَّقُ بِه» - عاشق، دلداده‌ی همه‌ی چیزهایی می‌شود که تعلق به معشوقش دارد.

این دوهفته به اندازه تمام چهل روز اهمیت دارد. هیچ چیز قطعی نهایی نیست. این دشمن فریبکار سابقه خلف وعده فراوان دارد. میشود هم نسبت به مفتضح شدن آمریکا و شکست آن صحبت کرد و هم با هوشیاری ادامه مسیر دفاع را در میدان و خیابان پیش برد. خوش خیالی و رها کردن خطاست. @Politicalhistory

🔘 تله روایت؛ لزوم درایت! ( فوری ترین بایسته #آتش_بس_موقت برای تجمعات خیابان) ۱. هر امری در عالم امکان، نسبی است. از حیثی تا حیثی حکمی دارد. چون کلاً سر دوْر روایتیم، احتمالا به خاطر جلوگیری از یأس و سرخوردگی، جهاد تبیین شروع می کند به شمارش دستاوردها، اهداف محقق نشده دشمن، تقریر پیروزی از زبان رسانه های دشمن و ...! درست هم هستند؛ اما شاید بی موقع باشد! الان وقت درایت است نه روایت! با «نگرانی»، «عاقبتِ صحنه نیمه تمام» را درایت کردن؛ بهتر از «راضی»، «نتیجه مبهم» را روایت کردن است! ۲. شروط ۱۰ گانه برای مذاکرات،«دستاوردهای تثبیت شده» نیستند؛ پیشنهادات چارچوب مذاکره اند. چیزی که باید ساخته شود، درایت بیشتر لازم دارد تا روایت! «مذاکره»، آزمون چند باره ما بوده است. یکبارش به پارگی برجام و دوبارش به غافلگیری در جنگ انجامیده است! این واقعیت، تمرکز و اولویت را سر درایت و تیز بینی می برد یا روایت کردن اطراف و اکناف قابل تحسین؟! ۳. تنها «وجه نقد» ماجرا همان «تسلط و کنترل تنگه هرمز» است. اجازه دهید راستی آزمایی ها با همان سنجش شود؛ بقیه شروط فعلا «چک و حواله» است تا کی نقد شود! به همین خاطر هم درایت ارزش مضاعف دارد. اگر چنانچه در بیانیه شعام آمده: «عبور کنترل شده از تنگه هرمز با هماهنگی نیروهای مسلح ایران که جایگاه منحصر بفرد اقتصادی و ژئوپلتیکی به ایران اعطا می کند»؛ در این دو هفته اِعمال شود، امیدی به تحقق و تثبیت بقیه شروط هست؛ والا از الان تکلیف بقیه هم معلوم است! استمرار این وجه نقد، درایت و نظارت و پیگیری مردم انقلابی در صحنه را می خواهد. ۴. پس ظاهرا حضور خیابانی باید «لبالمرصاد» ادامه داشته باشد! اگر مردم یا فعالان انقلابی از خود «یأس و سرخوردگی» و ناامیدی و «بی اعتمادی به مسئولان» بروز ندهند، احتمالا بتوان فضا را در درایت و نظارت صورت بندی کرد و پیروزی نهایی را با اتکای به خدا و مردم ساخت؛ والا تجویز روایت های پیروز و امید آفرین ضروری می شود. بالتبع سرکوب هر نگرانی با برچسب یأس و بی اعتمادی و وحدت شکنی قطعی خواهد شد! پس همان قدر که نگران «بد عهدی دشمن» یا «سایشی در تحقق شروط» هستید، نگران «جوّ بی اعتمادی» و «یأس آفرینی و تفرقه» هم باشید. درایت اصیل و نظارت انقلابی درون چارچوب های قانونی، در این تعادل شکل می گیرد. ✍ محسن قنبریان ۱۴۰۵/۱/۱۹ ☑️ @m_ghanbarian

⛑ مسئولیت در قبال حس اهالی خیابان ▫️اول گزارش یک مطالعه۱ درباره آتش بسِ قبل( تیر۱۴۰۴): • حدود ۳۰٪ (۲۸/۱٪) مخالف بودند. • سه احساس در آنها بیشتر بود: «تعجب»،«خشم»،«نگرانی»! • حدود ۲۵٪ از موافقین آتش بس بر این باور بودند که تصمیم حاکمیت نیست و «بدون هماهنگی» بوده است! • شدت «مخالفت مذاکره با آمریکا» در مخالفین آتش بس بسیار بیشتر بود( فقط ۲۵٪ موافق مذاکره)! • معتقدین به اسلام سیاسی، بیشتر مخالف آتش بس بودند!( چون ایدئولوژیک تر به جنگ نگاه می کردند) ❗️ برای آتش بس اخیر( جنگ تحمیلی سوم) باید منتظر مطالعات جدید ماند؛ اما آنچه داده های پیرامونی نشان می دهد، بدون تعیین درصدها، همان نتایج قبل به چشم می خورد! این به خصوص در بخش «احساسات» حائز اهمیت بیشتری است. ❗️با توجه به این که حضورهای خیابانیِ جنگ اخیر به مرز ۵۰٪ رسید و طبعاً این «سرمایه اجتماعی بزرگی برای حاکمیت» است: • احتمال افزایش مخالفینِ موقعِ آتش بس بیشتر است! • «احساس تعجب، خشم و نگرانی» اینان اصلا مناسب شرایط کشور و نظام نیست و باید کاری کرد. • چون نیروی ارزشی و هسته ایدئولوژیک نظام به حساب می آیند، توجیه آنان ضرورت بیشتری دارد. ▫️برخی علل و چاره ها ۱. دُوْز بالای شعارها نسبت به تدبیرها: جنگ که می شود، «رسانه» و «تجمعات» دست مداحان و شاعران و مجریانی می افتد که در مبالغه ی رجز و «افق گذاری ها» با هم مسابقه می گذارند! ولی از درون جنگ با «عقل سردِ» استراتژیست ها توافقی در می آید که با آن شعارها فاصله زیاد دارد! طبعاً «احساس خشم» در هسته کانونی مصرف کنندگان آن رجزها شکل می گیرد! ⬅️ اگر میدان نظامی یا دیپلماسی به هر دلیل نمی تواند آن سقف بلند رجز و افق گذاری های حماسی را پاس کند، بار بعد به این سیره امیرالمومنین(ع) عمل کنیم: «کُنْتُ أَخْفَضَهُمْ صَوْتَاً و أَعْلاٰهُمْ فَوْتَاً:[در شعار] صدایم از همه آهسته تر بود،[ ولی در مقام عمل] از همه برتر بودم»!(خ۳۷) به تعبیر امروزین بین «قلب گرم» و «عقل سرد» تناسب بسازیم! ۲. انباشت شایعات و صرفاً تکذیب قرائت رسمی: در حین جنگ خبرهایی از مذاکرات پنهانی یا چیزی کمتر از آن شایع می شود که معمولا «قرائت رسمی» با شدّت تکذیب می کند و بخشی از «جنگ روانی دشمن» قلمداد می شود! هر آتش بسی، «زود هنگام» و خیانت خوانده می شود! و... اما یکباره (هر دو بار) «بدون سریان خبری در رسانه»، غافلگیری اتفاق می افتد! این روند طبعاً «حس تعجب» در حامیانِ جدیِ مقاومت می سازد! حتی تأیید اخبار قبلِ دشمن ( که بسا هنوز هم کذب باشد) در حافظه ها شکل گرفته، «بی اعتمادی» می گستراند! ⬅️ چاره روشن است: در کنار قرائت رسمی، «احتمالات دیگر» هم در باریکه ی رسانه ها اجازه طرح و بررسی یابد. همه چیز با برچسب «مخالف وحدت» و یکپارچگی طرد نشود! طرح و بررسی احتمالات دیگر اگر درست تدبیر شود یا «اقناع» می سازد یا «زمینه پذیرشِ بعدی» را فراهم می کند؛ الزاماً نه «تفرقه» می زاید، نه چنین «حس های مخرّبی» بر جا می نهد. ۳. تجارب ناموفق گذشته در مذاکرات: بار قبل حتی اسم آتش بس هم رویش نگذاشتیم؛ امّا دیدیم دیگر نه آتشی شروع کردیم، نه مذاکرات به نتیجه رسید! تازه برای بار دوم حین مذاکره ترورهای بزرگتر و تجاوز گسترده تر اتفاق افتاد! مذاکرات، قبلا هم «داشته ها» یی ( مثل میزان غنی سازی و...) پای میز برده؛ اما جایش «نسیه بر کاغذ» گرفته، که عمل نشده و تازه پوشش جنگ بعدی هم شده است! طبعاً مخالفین مذاکره ( که به حسب پیمایش ها افزایش هم یافته است) «حس نگرانی» داشته باشند! ⬅️ چاره: نگهداری جدی تر «ضمانت» خود است! ضمانت، اینبار نباید از «اِعمال حاکمیت بر تنگه هرمز» به «ضمانت چین» و... تقلیل یابد! «گزارش شفاف و روزانه به مردم» در اینباره حس نگرانی هسته مقاوم را کم می کند. بیش از این هم می شود گفت؛ اما نمیخواهم توقع را بالا ببرم! ............................. ۱. نگرش مردم به جنگ اسرائیل علیه ایران ( بررسی افکار عمومی ایرانیان در جنگ ۱۲روزه). مرکز تحلیل اجتماعی (متا) تیرماه۱۴۰۴ ✍ محسن قنبریان ۱۴۰۵/۱/۱۹ #آتس_بس #شعام #رسانه_ملی ☑️ @m_ghanbarian

✌️

تغییر سبک رهبری از تبعیت و تقلید به اجتهاد و انبعاث ۱. برای رسیدن به سطح ظهور، دو مولفه تبعیت و بصیرت مردمی باید رشد کند و به حد اعلای خود برسد و هیچ کدام جبران کننده مولفه دیگر نیست. ۲. در دوران رهبری امام شهید، به ویژه در سالهای اخیر در غالب مسائل مهم، مردم منتظر موضع گیری رهبری به عنوان فصل الخطاب قضیه بودند و این عرف، تبعیت امت را تا سطح بالایی رشد داده بود. ۳. امام شهید با استفاده از طمئنینه ای که در امت اسلامی (به واسطه وجود پر برکت خود امام شهید) ایجاد شده بود در هر مسئله ای بلافاصله اظهار نظر نمیفرمودند، و با بیان شاخص ها، فرصت بحث، گفتگو و تبادل نظر میدادند و بصیرت اجتماعی را بسیار ارتقاء دادند. ۴. در دوران رهبری جدید، به نظر میرسد با توجه به رشد بصیرت اجتماعی، این اطمینان به مردم شده است که نه تنها در مسائل نظر داشته باشند بلکه قبل از اظهار نظر رهبری، طبق نظر و اجتهاد خود عمل کنند و راهبری امت از سطح دستور و تبیین به سطح نظارت منتقل شده است چرا که با بالا بودن سطح تبعیت چنانچه امر به تغییر مسیر هم شود مردم به راحتی تغییر مسیر میدهند و لذا عمل طبق اجتهاد امت مونه ای نخواهد داشت. ۵. برای اینکه خود مردم (و نه فقط انبیاء) به اقامه قسط اقدام کنند ( لیقوم الناس بالقسط)، نمیتوان همواره و در همه مسائل منتظر تبیین و دستور باشند بلکه باید خودشان به مراحل بالای بصیرت، اجتهاد و انبعاث برسند. لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِٱلْبَيِّنَٰتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ ٱلْكِتَٰبَ وَٱلْمِيزَانَ لِيَقُومَ ٱلنَّاسُ بِٱلْقِسْطِۖ وَأَنزَلْنَا ٱلْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسࣱ شَدِيدࣱ وَمَنَٰفِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ ٱللَّهُ مَن يَنصُرُهُۥ وَرُسُلَهُۥ بِٱلْغَيْبِۚ إِنَّ ٱللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزࣱ همانا ما پيامبران خود را با دلايل روشن فرستاديم و با آنان كتاب و ترازو [ى تشخيص حق از باطل] نازل كرديم تا مردم به عدالت بر خيزند، و آهن را كه در آن براى مردم قوت و نيرويى سخت و سودهايى است فرود آورديم و تا خدا مشخص بدارد چه كسانى او و پيامبرانش را در غياب پيامبران يارى مى دهند؛ يقيناً خدا نيرومند و تواناى شكست ناپذير است.

📝 پیام حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای رهبر معظّم انقلاب اسلامی به‌مناسبت چهلمین روز شهادت حضرت آیت‌الله العظمی سیدعلی خامنه‌ای قائد عظیم‌الشأن انقلاب (قدّس الله نفسه الزکیه) و مسائل مهم مربوط به جنگ تحمیلی سوم 🔗 farsi.khamenei.ir/news-content?id=62808 📲 @rahbar_enghelab_ir

🇱🇧 کمک موثر‌ به لبنان چگونه ممکن است؟ این روزها در داخل ایران و منطقه، فضای عاطفی گسترده ای درباره آتش بس و نسبت آن با لبنان دیده می شود که لازم دیدم چند نکته را بنویسم: ایران با وجود صدماتی که رژیم به زیرساخت های او می زد، شرط شمول آتش بس را کل جبهه مقاومت و به طور خاص لبنان قرار داد که رژیم آنرا نقض کرد. ما قصد حمله به او داشتیم که طرف پاکستانی گفت آمریکا بناست رژیم را کنترل کند ولی نهایتا ما آن حملات را نقض آتش بس تلقی کردیم و در مذاکرات مطرح خواهد بود. آنچه یک تحول خیلی مهم است همین «اندراج عدم حمله به جبهه مقاومت در مقوله آتش بس با آمریکاست.» چرا تحول؟ چون لبنان راهی برای التزام بخشی به رژیم ندارد چنانچه در این ماهها، توافق او بارها نقض شده است. درباره غزه هم که یک توافق با ضمانت ترامپ و کشورهای مهم منطقه وجود دارد هزاران نقض انجام شده! از همین رو اگر بتوان نقض های رژیم را ذیل یک توافق بیرونی گنجاند عملا یک ابزار فشار جدید خلق شده است! هر چند نقض آتش بس توسط او محتمل است ولی عملا راه را برای ما در جایی مثل تنگه هرمز ایجاد می‌نماید که یک ابزار فشار جدید و نسبتا موثر است چرا که روی حامیان او یعنی کشورهای غربی فشار اجتماعی ایجاد خواهد کرد. کسانی که توهم می‌کنند رژیم را می‌توان با چند موشک از بین برد یا شروع به تهمت زدن به مسوولان کشور می نمایند از واقعیت میدان به دور هستند. رژیم، سگ وحشی آمریکاست که جز با یک اجماع منطقه‌ای و جدا کردن او از آمریکا و قبولاندن هزینه مندی او برای آمریکایی ها قابل تضعیف نیست. امروز این فرصت از طریق کنترل انرژی در تنگه هرمز ایجاد شده است که یک فرصت تاریخی است. کسانی‌که حالا بدون کنترل احساسات هر تهمتی را نثار دلسوزان می‌کنند در قبال جنگ های گذشته لبنان و غزه که ایران هیچ ورود مستقیمی نداشت چه می گویند؟! همواره عقلای فلسطین و لبنان تاکید می‌کردند که ایران باید حامی ما بماند تا ما دوام بیاوریم. خودمان را کنترل کنیم که وسط تحولات، جوهر مردان شناخته می‌شود./ علیرضا کمیلی @Thirdintifada