☆

آسمان را بنگر. ابرها را می‌بینی؟ خورشید را چطور؟ رنگ آبی را نگاه، من همانم. من همان آسمانم که گاهی ابری می‌شود، همان خورشیدی که پشت تاریکی پنهان می‌ماند و همان آبیِ بی‌انتهایی که هیچ‌کس نمی‌داند از کجا آغاز می‌شود و کجا پایان می‌گیرد. مرا در چیزهای دور جست‌وجو نکن. من در آسمانم، در نور، در فاصله‌ی میان دو ابر. در تمام چیزهایی که می‌بینی و هیچ‌وقت به خاطر نمی‌سپاری. من همانم، همان رنگی که دنیا را به یاد آسمان می‌اندازد و آسمانی که گاهی دلش می‌خواهد فقط یک نفر برای دیدنش سرش را بالا بگیرد.

_...

یه روزی، انقدر قهوه میخورم تا بترکم و بمیرم. جوری که بعدا بگن «انقدر قهوه خورد تا مرد!»

چقدر اسم رو دوست دارم