اگر میدونستی چقدر چشمات رو بلدم، بیشتر نگاهم میکردی. اگر میدونستی همون لحظههایی که ترجیح میدی صحبت نکنی، چقدر محتاج صداتم، برام بیشتر صحبت میکردی. اگر میدونستی چقدر از صحبت کردن با بقیه فراریام و تو تنها نقطه امنمی، بیشتر من رو میشنیدی. اگر میدونستی حضورت چقدر منو از منجلاب روزمرگی میکشه بیرون، بیشتر میبودی. اگر میدونستی احساس دستات روی تنم چقدر آرومم میکنه، بیشتر لمسم میکردی. اگر میدونستی بوسیدنت چقدر مرز بین خیال و واقعیت را از بین میبره، من رو بیشتر میبوسیدی. اگر میدونستی چقدر راه هست که کنار هم نرفتیم، بیشتر باهام قدم میزدی. اگر میدونستی یاد گرفتنت چقدر هیجانانگیزه، بیشتر سعی میکردی خودت رو یاد بگیری. اگر میدونستی دوست داشتنت چقدر قشنگه، بیشتر خودت رو دوست داشتی. ولی اشکالی نداره. مهم اینه که من به اندازه تمام ندونستنهات، میدونمت.
-نهنگ.
حسودیم میشه اگر میتونین درداتونو راحت بریزین بیرون؛
ولی فایدهای برای من نداره فکرکنم:]
دلم میخواد از همهجا و همهچی لفت میدادم.
از دنیا؛ از زندگی؛ از ایتا..!
شاید اینجوری بهتر میشد.
خیلی تلاش کردم تابستون درخشانی داشته باشم
ولی نشد
این روحِ مزخرف و افسردگیه نزاشت:)
بحث کردنای همیشگی نزاشت:))
کنکور نزاشت:)
استرس نزاشت:)
خیلی تلاش کردم اما انگار زورم نمیرسید:)
شاید جالب باشه ولی حتی با دوستام کلا تو این سه ماه یکبار رفتیم بیرون و این شد تفریح تابستونهی ما!