اگه برات از عالم و آدم فور می‌فرستم بدون تو دوست خوب منی:)

اگه اجازه دادم موهامو دست بزنی یا لپمو بکشی بدون تو دوست خوب منی:)

اگه جلوت گریه کردم یا برات یکی از حقیقت‌های زندگیم رو فاش کردم، بدون تو دوست خوب منی:)

اگه شده از حال بدم خبر داشته باشی، بدون تو دوست خوب منی:)

حاضرم تمام لحظات خوشم رو بدم ولی با اون باشم. یا حداقل یه بار ببینمش.

کاشکی این عادتمو که روی همه‌ی پیاما ریپلای می‌زنم ترک کنم.

زمونه به کجا رسیده که پشت سر دوستا حرف زدن یه امر عادی شده.

درد داره که وقتی پشت دوست صمیمی‌ت حرف می‌زنن ازش دفاع نکنی. و از اون بیشتر درد داره وقتی که بهش تیکه می‌ندازن و تو سکوت کنی.

من به کسی که ندیدمش بیشتر از کسانی که دیده‌ام اعتماد کرده‌ام. مشکلی دارد؟ از دیده‌ی خودم خیر.

می‌توانستم مستقیم خنجری که در قلبم فرو می‌برد را ببینم اما من با دستمالی آماده‌ی پاک کردن خونم از روی دستانش بودم تا مبادا گیر بیوفتد.

من یه "همیشه خوب" هستم. اگه یه روز بدون گفتن چیزی فهمیدی خوب نیستم تو به بیشتر شناختی که باید از من رسیدی.