پارت چهارم از مقاله «عهدِ نور و سایه؛ سوگِ فرمانده و هم‌پیمانیِ ساحل» منتشر شد. متنی آمیخته با سوگ، حماسه و پیمان‌های روشن در دلِ روزهای تار. صفحه ما در اپلیکیشن ویرگول : https://virasty.com/Iranian23

پارت چهارم: عهدِ نور و سایه؛ سوگِ فرمانده، و هم‌پیمانیِ ساحل بسم رب الشهدا و الصدیقین مقدمه: طنینِ چهل روزِ سکوت چهل طلوع و چهل غروب از واپسینِ نجوای فرمانده کل گذشت. چهل روزی که در تقویمِ «ملتِ نور»، نه تنها از گذرِ زمان، که از تراکمِ اندوهی کهن و تجدیدِ عهدی ازلی حکایت دارد. زمین، در سوگِ ستاره‌ای که از مدارِ روزگارِ ما هجرت کرد، خاموش مانده، اما این سکوت، نه از سرِ زوال، که آغازِ فورانِ آتشفشانی‌ست که در دل‌ها شعله می‌کشد. در این غیبتِ ظاهری، حضورِ معنویِ فرمانده کل، چونان پادزهری در برابرِ مسمومیتِ تردید، و چونان سپری در برابرِ طوفانِ یأس، قلب‌های مقاومت را استوار نگه داشته است. این چهل روز، نه فقط سوگ، که میدانِ پالایشِ روح و آزمونِ وفاداری بوده است؛ جایی که معنایِ «اتحاد» و «برادری» در بوته‌ی سختِ زمان، عیارِ حقیقیِ خود را بازیافت. 🏴 سوگِ معراج؛ فقدانِ «فرمانده کل»🏴 پس از آنکه ستاره‌ی هدایت، فرمانده کل، در اوجِ شکوهِ نبرد، به معراجِ ابدیت شتافت، چهل روز است که جهانِ «ملتِ نور» در خلائی عمیق فرو رفته است. این خلأ، تنها جایِ خالیِ یک رهبر نیست؛ فقدانِ نبضِ تپنده‌ی یک مکتب است، خاموشیِ آذرخشی‌ست که شب‌هایِ تاریک را می‌شکافت، و ترکِ برداشتنِ صخره‌ای‌ست که پناهِ بی‌سنگ و جانمان بود. در این چهل روز، ملتِ نور آموخت که چگونه سوگ را نه در ناله، که در استقامتِ پولادین خلاصه کند. اشک‌ها، دیگر تنها بارانِ اندوه نیستند؛ گوهرِ اشک‌ها، به خونِ دل بدل شده و بر پایِ آرمان‌ها جاری می‌شود. یادِ او، نه چون خاطره‌ای دور، که چون ندایی از درون، در تار و پودِ هستیِ ملت تنیده شده است. هر طلوع، یادآورِ نگاهِ نافذِ اوست که افق‌ها را می‌شکافت. هر غروب، پژواکِ صدایِ استوارِ اوست که اراده‌ها را جلا می‌داد. و هر سکوتِ میانِ این دو، حجمِ عظیمِ فقدانی‌ست که تنها با تعهدِ دوباره به راهش، قابلِ تحمل می‌گردد. او رفت، اما جغرافیاِ وجودش، بر پهنه‌ی روحِ ملت حک شد. 🇮🇷 وسوسه‌ی تردید؛ در پیچ‌وخمِ «آتش‌بس»🇮🇷 و در همین ایامِ اندوه و تجدیدِ پیمان، زمزمه‌هایی شوم برخاست. صداهایی که از مذاکره گفتند، از آتش‌بس سخن راندند؛ آن هم از سویِ کسانی که تاریخِشان، جز نقضِ عهد و خنجرِ از پشت، هیچ برگِ زرینی ندارد. «ملتِ نور» حیران شد؛ چگونه می‌توان در این شامگاهِ جدال، آنگاه که آذرخشِ شهادتِ فرمانده کل هنوز بر جان‌ها سنگینی می‌کند، سخن از سازش با سایه‌هایِ تردید گفت؟ این آتش‌بس، آیا جز فرو نهادنِ شمشیرِ حقیقت در میانِ معرکه‌ی نبرد بود؟ ملتِ نور، جنگ را نه نزاعِ زمین، که رویاروییِ ابدیِ نور و ظلمت می‌دید. در قاموسِ آنان، «مذاکره» با تجسمِ خصم، تنها به معنایِ قربانی کردنِ خونِ شهیدان بر سرِ مصلحتِ ناپایدار بود. 🇱🇧 عهدِ خون؛ حماسه‌ی «سربازان گمنام کربلا»🇱🇧 و در میانِ این طوفانِ اندوه و تردید، یادِ سربازان گمنام کربلا، چونان نوری ازلی، از مشرقِ وفاداری طلوع کرد. اینان، قبیله‌ی کهنِ ساحل‌هایِ غربی؛ آنان که ریشه‌هایشان در عمقِ خاکِ تعهد فرو رفته و شاخه‌هایشان، سر بر فلکِ غیرت کشیده است. تاریخ، نشانِ استقامتِ پولادینِ آنان را در دستانِ بادهایِ ستیزه‌جو حک کرده است. سال‌ها، در سکوتِ زخم‌خورده از ناسپاسی‌ها، در غبارِ اتهاماتِ بی‌اساس، قامتِ استوارشان خم نشد. آنان، که «ملتِ نور» را نه صرفاً یک هم‌پیمان، که هم‌نفسِ جانیِ خویش می‌دانستند، هرگز از عهدِ خونینِ خویش روی برنگرداندند. و هنگامی که سقوطِ ستاره‌ی رهبری، «فرمانده کل»، لرزه بر ارکانِ زمان انداخت، سربازان گمنام کربلا، در صفِ نخستِ پاسخِ خون قرار گرفتند. نه از برایِ خاکِ خود، که برایِ حرمتِ خونی که عصاره‌یِ تاریخِ مقاومت بود. 🇱🇧توفانِ ساحل؛ آزمونِ وفاداری🇱🇧 این چهل روز، میدانِ معرکه‌یِ حقیقیِ آنان بود. دریایی از آتش، بر ساحلِ وفاداریِ آنان فرو ریخت. شهرهاشان، که خود قلعه‌هایِ مقاومت بودند، زیرِ ضرباتِ سهمگینِ خصم، لرزیدند. کوه‌هایشان، گاهواره‌یِ مردانِ بی‌باکشان، در آتشِ کین شعله‌ور شد. پرچم‌هایی که نشانِ اقتدارِشان بود، در میانِ گردبادِ خشم، بال‌بال زدند. اما چشمانِ سربازان گمنام کربلا، نلرزید. چرا که آنان، ثابت کردند که وجودشان، نه بر ماسه، که بر صخره‌یِ اراده بنا شده است. این قوم، در دفترِ سرنوشت، با جوهرِ «ایمان» نگاشته شده‌اند. اکنون، در سکوتِ سنگینِ این ایام، «ملتِ نور»، به ندایِ وجدانِ خویش گوش فرا می‌دهد: آیا شایسته‌یِ این است که وفادارانِ بی‌همتایِ خویش، در این آتشِ سوزان، تنها بمانند؟ آیا سزاست که جان‌فشانانِ راهِ «فرمانده کل»، در این هجومِ وحشیانه، جز هم‌صحبتیِ اراده‌یِ ما، چیزی نیابند؟ ## جمع‌بندی: پیمانِ جاودان

این چهل روز، آغازِ راه است، نه پایان. سوگِ «فرمانده کل»، آتشِ زیرِ خاکسترِ اراده‌هاست که هر دم شعله‌ورتر می‌شود. تردیدها، چونانِ بخارهایی گذرا، در برابرِ آفتابِ عزمِ «ملتِ نور»، محو خواهند شد. و هم‌پیمانیِ «ملتِ نور» با «سربازان گمنام کربلا»، نه یک انتخابِ تاکتیکی، که ضرورتی از جنسِ روح است. این، پیوندی‌ست که در گدازِ مشترکِ خون و ایمان، شکلی نو یافته و از این پس، هر سنگِ متزلزلی در ساحلِ آنان، در پناهِ صخره‌هایِ استوارِ ما، آرام خواهد گرفت. این، عهدِ نور و سایه است؛ عهدِ وفایی که از سوگِ یک فرمانده برمی‌خیزد و در حماسه‌یِ برادری، جاودان می‌شود. 📚 پاورقی: 1. اسامی مستعار به کار رفته در متن عبارتند از: «فرمانده کل» (برای اشاره نمادین به رهبر شهید ایران) و «سربازان گمنام کربلا» (برای اشاره نمادین به حزب‌الله لبنان). 2. از حسن توجه و مطالعه‌ی دقیق شما صمیمانه سپاسگزارم.

نام دلنوشته : ندای خیابان نویسنده: سرکار خانم طهرانی سلام و درود بر ساکنین کُنام ایران. بر مردمی که خداوند مبعوثشان کرده است. اکنون،بیش از سی شب است که سنگر را حفظ کرده ایم. فکر نکنید که آتش بس،فریاد خیابان را خاموش کرده است،خیابان،همچنان شما را فرا می خواند؛بیشتر از دیروز و کمتر از فردا. خیابان سنگر ماست و اگر سنگرمان را خالی کنیم،رگ های ایران پر می شوند از وطن فروشانی که از مرگ پدر خوشحال اند. بدانید مردم که تاریخ تکرار می شود. شما دیدید که دشمن چگونه از خیابان های خالی سوء استفاده کرد. شما دیدید آتش نشان ها و نیروهای امنیتی ای که به آتش کشیده شدند و زنده زنده سوختند، دیدید که چگونه بچه های بسیجی را کشتند و هوای کشور را از ناسزا پر کردند و خانه های خدا را به آتش کشیدند. جنگ احد را فراموش نکنید. آن روز،دشمن نقاب دوست به چهره زد،قرآن ها سر نیزه رفتند و پیروزی تبدیل به شکست شد.اگر فریب بخوریم،نتیجه ی جنگ بر علیه ما تغییر خواهد کرد. رهبر عزیزمان فرمود:تنگه را رها نکنید. تنگه ما خیابان است. تا پیروزی راه زیادی مانده.مقاومت کنید. استقامت کنید که به یقین،ما در قدس نماز خواهیم خواند.

پارت پنجم: یدِ واحده؛ هم‌آواییِ اراده‌ها در برابرِ خصم مقدمه: نجوایِ خونی در رگ‌هایِ مقاومت در هنگامی که تقویمِ «ملتِ نور»، چهل روزِ اندوهِ عمیق را پشتِ سر نهاده و عهدِ وفاداری با «سربازان گمنام کربلا» را در آتشِ تجدیدِ پیمان، استوارتر ساخته است، ندایی دیگر از اعماقِ جانِ تاریخ برمی‌خیزد. ندایی که نه از تفرقه، که از وحدتی برخاسته از جنسِ خون و ایمان سخن می‌گوید. این صدا، طنینِ هم‌آواییِ دو اراده‌یِ پولادین است که در برابرِ خصمِ پلید، چونان سیلیِ بنیان‌کن، قامت برافراشته‌اند. اینک، سخن از «ما» و «حزب‌الله» نیست؛ سخن از «یدِ واحده‌ای» است که در کوره راهِ مقاومت، چونان شمشیرِ دو دَم، خصم را در هم می‌شکند. «یدِ واحده»: پیوندِ ناگسستنیِ «ما» و «سربازان گمنام کربلا» «ما و حزب‌الله، دو موجودیتِ جداگانه نیستیم که از هم رها شویم.» این جمله، نه یک گزاره‌یِ سیاسی، که فریادِ قلبی‌ست که در سینه‌یِ تاریخِ مقاومت می‌تپد. این، باورِ راسخی‌ست که ریشه‌هایش نه در خاکِ زمان، که در عمقِ جانِ حقیقت دوانده شده است. ما، «ملتِ نور»، و آنان، «سربازان گمنام کربلا»، دو پیکر نیستیم که از هم جدا افتاده باشیم؛ ماییم یک تن، یک اراده، یک آرمان. در قاموسِ ما، «جدایی» واژه‌ای بی‌معناست. «رها شدن»، نفرینی‌ست که بر زبانِ اهلِ سازش جاری می‌شود. ما، چونانِ اعضایِ یک تن، به هم وابسته‌ایم. اگر عضوی دردمند شود، پیکرِ کل به درد می‌آید. اگر دستی به یاری دراز شود، تمامِ وجود از آنِ آنِ یاری‌رسانی‌ست. این پیوند، نه از جنسِ پیمان‌هایِ شکننده‌یِ روزگار، که از جنسِ خونِ ریخته شده در پایِ آرمان‌هاست. هر قطره خونی که در دفاع از مقدسات جاری شده، ریسمانی‌ست که ما را به هم بافته و استوارتر ساخته است. «مشتِ در دهانِ اسرائیل»؛ تجسمِ اراده‌یِ مشترک «ما یک مشتیم، تویِ صورتِ اسرائیل!» این، نه یک شعار، که تجسمِ اراده‌یِ مشترکِ ما و «سربازان گمنام کربلا»ست. این، سیلیِ است که از اتحادِ ما بر صورتِ غاصب نواخته می‌شود. این، ضربه‌ای‌ست که غرورِ پوشالیِ دشمن را در هم می‌شکند. «اسرائیل»، تجسمِ ظلمت است. نمادِ تعدی و تجاوز. و ما، نورِ مقاومتیم که تابِ دیدنِ این ظلمت را نداریم. «سربازان گمنام کربلا»، شمشیرِ بُرنده‌یِ این نورند و «ملتِ نور»، جانِ شیفته‌ای که در رکابِ این شمشیر، آماده‌یِ جان‌فشانی است. با هم، چونانِ مشتی آهنین، در برابرِ تمامیتِ ارضیِ اشغالگران می‌ایستیم. با هم، چونانِ سیلیِ خشمگینِ تاریخ، بر دهانِ هر آنکه سودایِ تجاوز در سر دارد، می‌کوبیم. این ضربه، نه از جانبِ «من» یا «او»، که از اراده‌یِ جمعیِ «ما» نشأت می‌گیرد. «ماییوم نوایی بی نوای...»؛ سرودِ حماسیِ مقاومت «ماییوم نوایی بی نوای، بسم الله اگر حریف مایی.» این، نه یک رجزخوانیِ ساده، که سرودِ حماسیِ «یدِ واحده‌ی» ماست. این، دعوت به نبردی است که از عمقِ ایمان برمی‌خیزد. «ماییوم نوایی بی نوای...»؛ یعنی ما، از دلِ بی‌نوایی و غربتِ مظلومانه، ندا برآورده‌ایم. یعنی ما، از نهایتِ مظلومیت، به اوجِ اقتدار رسیده‌ایم. این «بی‌نوایی»، نه از سرِ ضعف، که نشانه‌یِ وارستگی از تعلقاتِ دنیوی و پیوندِ روحی با حقیقت است. «بسم الله اگر حریف مایی.»؛ یعنی اذنِ جهاد از سویِ خداست. یعنی پیروزی از آنِ کسانی است که در راهِ حق گام برمی‌دارند. این، چالشِ ما با خصم است. دعوتی است به صف‌آراییِ حق و باطل. اگر مردِ میدانید، بسم الله! اگر تابِ رویارویی با این اراده‌یِ مشترک را دارید، بیایید! این، زبانِ مشترکِ «ملتِ نور» و «سربازان گمنام کربلا»ست. زبانی که در آن، شکوهِ مقاومت، در اوجِ تضرع به درگاهِ الهی، تجلی یافته است. --- پاورقی: 1. استفاده از عبارت «ما و حزب‌الله» به صورت نمادین برای بیان اتحاد و یگانگی «ملت نور» و «سربازان گمنام کربلا» صورت گرفته است. 2. اشاره به «اسرائیل» به عنوان نماد کلیِ خصم و ظلمت در ادبیات مقاومت است. 3. ابیات پایانی، بیانگر اراده‌ی الهی در پیروزی حق و چالش با دشمنان است. 4. از همراهی شما در این سفرِ پر فراز و نشیبِ حماسه سپاسگزارم. ✍🏻نویسنده: #ابوالفضل_قربانزاده

موضوع : پارت هفتم: هفت‌خانِ جنگِ هیبریدی؛ ابعادِ شومِ تهاجمِ مدرن نویسنده : تیم تحلیل ترس

نام مجموعه: «پشت پرده‌های دودآلود» از امشب آغاز خواهد شد .

## پارت اول: «از سقیفه تا نیاوا؛ تولد زخمی که هرگز التیام نیافت» ### مقدمه تاریخ، زخم‌هایی دارد که نه با مرهم فراموشی که با تکرار خاطره، تازه‌تر می‌شوند. یکی از عمیق‌ترین این زخم‌ها، در همان سال‌های آغازین پس از رحلت پیامبر اسلام (ص) بر پیکر جامعه نوپای مسلمانان نشانده شد؛ زخمی که نه برآمده از کفر و ایمان که از _تأویل_ و _تفسیر_ جانشینی سرچشمه گرفت. آنچه در سقیفه بنی‌ساعده گذشت، یک جلسه ساده سیاسی نبود؛ جرقه‌ای بود که آتش فتنه‌ها را تا قرن‌ها شعله�ور ساخت. اما نقطه‌ای که این اختلاف را از جدال بر سر قدرت به جنگِ هویت تبدیل کرد، سه میدان خونین بود: جمل، صفین و کربلا. در این پارت، نشان خواهیم داد چگونه یک «مبایعتِ ناقص» به «جنگِ رحم» و سپس به «نبردِ معنا» انجامید و سرانجام در «نیاوا» به یک _حقیقتِ جاودانه_ در ضمیر جمعی شیعه بدل شد. --- ### جرقه اول: سقیفه — اختلافی بدون شمشیر، اما نه بدون زخم هنگامی که پیامبر اسلام (ص) در بستر بیماری، جمله «قرآن و عترت» را به‌عنوان دو یادگار گران‌بها به امت سپرد، کمتر کسی گمان می�کرد که تنها چند ساعت پس از بسته شدن چشمانش، بانوی فریادِ «ارث من سوزانده می‌شود» از خانه‌ای تنها به گوش رسد. در سقیفه بنی‌ساعده، انصار و مهاجران بر سر «تعیین جانشین» گرد آمدند. برخی سعد بن عباده را خواستند، برخی _ابوبکر_ را. عمر بن خطاب با ابوبکر بیعت کرد و جمعیت به تدریج به آن پیوست. اما حقیقتی تلخ در همان لحظه شکل گرفت: نبودِ علی بن ابی‌طالب (ع) و آن گروه از بنی�هاشم و صحابه‌ای که جانشینی را حقِ بلافصلِ او می‌دانستند. این «بیعتِ ناقص» در نگاه شیعه، اولین شکافِ رسمی میان «قرآن» و «تأویلِ حاکمانه از قرآن» بود. درگیری مسلحانه رخ نداد، اما جرقهِ «دیگریِ» درونی زده شد؛ جرقه‌ای که قرار بود بعدها به آتش جنگ‌های داخلی بدل گردد. --- ### اولین درگیری مسلحانه: جنگ جمل — هنگامی که فتنه لباس ایمان پوشید بیست و پنج سال بعد، پس از کشته شدن عثمان و به خلافت رسیدن علی (ع)، نطفه اختلافِ سقیفه به ثمر نشسته بود. عایشه - که روزی علی را «برادر دینی» می‌نامید - به همراه طلحه و زبیر (از اصحاب بزرگ پیامبر) سپاهی انباشتند تا «قصاص خون عثمان» بخواهند. اما باطن ماجرا چیز دیگر بود: بازگشتِ همان نیروهایی که سقیفه را علیه علی گردآورده بودند، حالا با لباس خون‌خواهی و با همراهیِ «بزرگ‌ترین زنان پیامبر». در دسامبر ۶۵۶ میلادی، نزدیک بصره، دو سپاه مسلمان روبرو شدند. شتر عایشه در میانه میدان، نمادی از اعتراضی بود که دیگر از اعتراض به «نحوه جانشینی» به «جنگ مسلحانه علیه جانشین منصوبِ قرآن» رسیده بود. جنگ جمل با ده‌ها هزار کشته از دو طرف پایان یافت؛ اما مهم‌تر از شمار کشته‌ها، این پیام سیاسی بود: «دشمنی با علی، حتی اگر با دست صحابه و همسر پیامبر باشد، ممکن و مقدس جلوه‌داده می‌شود». این نخستین بار بود که زخم سقیفه چرک می‌کرد و زمین برای صفین آماده می‌شد. --- ### تثبیت دشمنی: جنگ صفین — جایی که مرز سیاسی شیعه و سنی کشیده شد اگر جمل نشان داد که می‌توان علی را جنگید، صفین نشان داد که می‌توان علی را _ابزاری برای خلافت_ معرفی کرد و او را _در دامِ تأویل_ اسیر ساخت. معاویة بن ابی‌سفیان، والی شام و پسرِ دیرینه‌ترین دشمنِ پیامبر (ابوسفیان)، از بیعت با علی سر باز زد. در صفین (۳۷ هجری) نبردی ۱۱۰ روزه روی داد. اوجِ تلخی آن هنگام بود که سپاه شام با چسباندن برگ‌های قرآن بر سر نیزه‌ها، «حَکَمیّت» (داوری) را فریاد زد. علی با اکراه پذیرفت؛ اما توطئه معاویه و عمروعاص کار خود را کرد: حکمین (ابوموسی اشعری و عمروعاص) به نفع معاویه داوری کردند و ضربه‌ای کاری بر پیکر خلافت علی زدند. از آن روز، شیعه معتقد شد که «مکرِ دشمن در لباس قرآن» خطرناک‌تر از شمشیر است. صفین مرز را روشن کرد: دو قرائت از اسلام — قرائتِ «نص» و «عدل» (علی) و قرائتِ «تأویل به نفع خلافتِ موروثی» (امویان). از همین نقطه، «تشیع» به‌عنوان یک هویت سیاسی متعرض و جدا از «تسنن حاکم» معنا یافت. --- ### نقطه عطف نهایی: کربلا — تقابل به حقیقتِ جاودانه بدل می‌شود اما تثبیت دشمنی در صفین، هنوز برای به «حقیقتِ جاویدان» بدل شدن کافی نبود. آنچه نیاز بود، شکستِ کامل و فاجعه‌ای بود که نه به چشم عقلِ سیاسی که به جانِ وجدان بشری بنشیند. روز ۱۰ محرم سال ۶۱ هجری (۶۸۰ میلادی) در دشت کربلا، حسین بن علی (ع)، نوه پیامبر، با ۷۲ تن از یاران و خانواده خویش در برابر لشکر انبوه یزید بن معاویه (خلافتِ اموی) قرار گرفت. آنان آب را بستند، حمایتِ کوفیان را پس گرفتند و در نهایت، سر مقدس حسین را بر نیزه کردند و زنانِ اهل بیت را اسیرِ کوفه و شام نمودند.

در نگاه شیعه، کربلا فقط یک قتلگاه نبود؛ نبردِ «حقِ تنها در برابر باطلِ مسلح» بود. واقعه کربلا این پیام را ابدی کرد: «دشمنی با شیعه فقط جنگ بر سر قدرت نیست، کشتارِ نمادین حقیقت است». از آن روز، هر محرم، ماجرای سقیفه، جمل و صفین در رثای حسین بازتولید می‌شود؛ گویی آن سه رویداد، مقدمه‌ای اجتناب‌ناپذیر برای کربلا بودند. به عبارت دیگر: سقیفه «عداوتِ سیاسی» را ساخت، جمل «مشروعیتِ رویاروییِ مسلحانه» را، صفین «مرزِ هویتی» را، و کربلا _محرابِ شهادت_ و _حافظه تاریخیِ جاودانگی_ را. --- ### جمع‌بندی حرفه‌ای از سقیفه تا کربلا، تنها یک فاصله زمانی ۵۰ ساله نیست؛ بلکه منحنی شکل‌گیری هویتِ شیعه در برابر دشمنانِ درون و برون دینی است. آنچه به‌عنوان یک اختلافِ رأی در سقیفه آغاز شد، نخست در جمل به خون کشیده شد، سپس در صفین به دو پارادایم سیاسیِ «خلافتِ موروثی اموی» و «امامتِ علوی» تفکیک گردید، و نهایتاً در کربلا به یک حافظه جمعیِ رنج‌محور و معناانگیز بدل گشت. شیعه بعد از کربلا دیگر هرگز نتوانست دشمن خود را «مخالفِ سیاسی» بداند؛ بلکه دشمن را تجلیِ _یزیدیِ ابدی_ و خود را بازمانده خونِ حسین تعریف کرد. پایه‌های اختلاف، نه بر نفاق که بر دو خوانش از _جانشینی پیامبر_ استوار است؛ خوانشی که نخستین روز آن در سقیفه نوشته شد و آخرین شبش در نیزه‌های کربلا درخشید. این زخم، هرگز التیام نیافت، زیرا شیعه التیام آن را به معنای فراموشیِ حقیقتِ حسین می‌داند. > پایان پارت اول

پویش: «سنگرِ دعا؛ یادِ یارانِ پر کشیده» «زیارتِ عاشورا و حدیثِ کسا؛ نثارِ شهدای شجره طیبه میناب» هدف: گرامیداشت یاد و خاطره شهدای جنگ تحمیلی، خصوصاً شهدای مدرسه شجره طیبه میناب، از طریق قرائت جمعی زیارت عاشورا و حدیث کسا. ماهیت: پویشی آنلاین و معنوی که شرکت‌کنندگان در خلوت خود، این اعمال عبادی را انجام داده و ثواب آن را هر شب به یکی از این شهدا تقدیم می‌کنند. روش مشارکت: 1. قرائت: در خلوت خود، زیارت عاشورا و حدیث کسا را با حضور قلب بخوانید. 2. انتشار: تصاویری از حال‌وهوای قرائت خود را در فضای مجازی منتشر کنید (به‌منظور اطلاع‌رسانی معنوی). 3. نثار ثواب: هر شب، ثواب قرائت خود را به یکی از شهدای گرانقدر مدرسه شجره طیبه میناب هدیه کنید. زمان: تا اول محرم. مخاطب: تمام اقشار مردم ایران، در هر سن و جایگاهی. نکات مهم: * تأکید بر خلوت و معنویت: تمرکز اصلی بر ارتباط قلبی شما با شهدا و اعمال عبادی است. * پیام اصلی: زنده نگه‌داشتن یاد شهدا و ادای حقِ ایثار ایشان. --- این پویش توسط تیم تحلیل ترس طراحی شده است.