وقتی ندایان زمینی بر زمین فساد در حال تلاطم هستند، و بارش تمام افکار بر سر آنها نوید زوال تمام افکار آنها را دارا است !.. من بر زمین سرد حلقه میزنم و بر بنیاد آن دیده خود را تر میکنم، شاید شب آخر من باشد
نهاد و بنیاد من رو به زوال است، غم خاصی در رگم در حال جاری شدن است ؛ چیزی برای گفتن ندارم، فقط دید هایم تر است و حرف های زیادی در عمق دریای رنگدانه های مملو در دیدگانم مهر شده! بدنم به خودم خیانت میکند و رمقی برای حرکت جدیدی ندارم، تکه طناب های در هم گرده خورده و رده های خونی به پهنای نفرتی که از بقیه داشتم، شاید خودم؟!..
لطفا تمام کن! من بازتاب چشمان تو را بر خودم نمیبینم، شاید آخرین کلمات من بر این کاغذ غرق در رگه های سرخ رنگ وجودم، برای بعد پروازم تنها یادگاری باشد، من توانی ندارم، من فقط آنقدر قدرت و اراده نداشتم برای خودم تکیه گاهی بزارم و حتی اگه اراده آن را داشتم، چون نفس هایم حتی به من خیانت میکنند پس حتی اندک چیزی برای خودم نداشتم !..》
تنها دلیل هایم، الان در نگاه من به شبحی گشمده مبدل شده اند و مرا با کوله باری از گناه در این مرداب عمیق افکارم تنها گذشته اند...
حتی دیگر نوشته های کمک نمیکند، در مارپیچی حرکت میکنم از گذاشتن قدم جدید هراس دارم و از دست دادن تعادلم، ناخواسته احساس شَک میکنم، گمشده ها ز دست رفتند و فقط افکاری در زیر خاک مدفون هستند، برای نائل شدن به پهنای آسمان ها، در محضر رهایی بر زمین فساد پایکوبی میکنند و حال در چه گفتار و یا تفکری باشم، باز هم این نگاه های حقارت آمیز مرا رنجش میدهد.》
برای چندین بار کلاماتی رو بی هویت بر بوم این نگار میکبوم و هرچند هیچ
خواسته ای را نداشتم، چه شد که همه چیز مرا مقصر دانستند؛ وقتی که خود آنها را به این حقارت کشیدند؛ لرزش دستانم و روانم، فقط ندایی میدهد برای پایانی جدید، و دوباره خاکستر هایی که به گلگونی لبانم که از سرمایی که سرم سوز میدهد ، پاره پاره شده، و فقط چشمه های تاریکی از آن جاری میشود "
کاش وجودم تنها بخش قابل پاک کردن از همه چیز بود، از فکرم، خاطرم، بدنم و در خاطر از این جهان بود ، به سرزمین موعودی که بارها در جست و جوی آن بودم، و حال چی؟! وقتی تمام رمقم چیزی جز بازیچه دست بقیه نشد ..
همانند زندانی ای که دست بر میله ها میکشد و تمنای رهایی دارد ولی دیدگان حقارت دیگر اسیران او را به یاد گرفتاری در یک دار المجانین میدهد که حتی نمیتواند در تفکر چیزی باشد و وجودش به او اخطار میدهد که باید این کار را به گردن باریک تر از نخ عدالت بکشد .."
کاش اینقدر حقیر نبودم که در نگاه بقیه و بازتاب آن، خود را جویا بشم، از مکافات عمل هایی که نکردم بر زمین چنگ بزنم و دستانم از شدت رنجش متورم بشوند، کاش دلیلی برای اتمام تمام این به ظاهر قضاوت ها داشتم.》
"محکومم به نابودی، حکومت ذهنی ام جز یک برهوت نیست، من به پوچی تبعید شدم و تا ابدیت در آن به زنجیر کشیده شدم، فرشتگان بر حال من بگرستید، که حال خود هم ندانم"
Мы навеки пропали
И реки уносят наши дни, наши печали
Во мраке готов всё отпустить
Навеки пропали
Все чувства пропали
Нам веки опалят солнца блик и свет луны
Я гашу свет на балконе
Всюду забытые лица-а
Ты мою душу не тронешь
Моя душа словно птица
Двери надолго откроешь
Своему новому принцу-у
Но мою душу не тронешь
Моя душа словно птица
ما برای همیشه رفتهایم
و رودخانهها روزهای ما، غمهای ما را با خود میبرند
در تاریکی آمادهام تا رها کنم از همه چیز
برای همیشه رفته
تمام احساسات رفته
پلکهایمان از تابش خورشید و نور ماه خواهد سوخت
چراغ بالکن را خاموش میکنم
چهرههای فراموششده همه جا هستند
تو روح مرا لمس نخواهی کرد
روح من مثل یک پرنده است
تو درها را برای مدت طولانی باز خواهی کرد
به سوی شاهزاده جدیدت
اما تو روح مرا لمس نخواهی کرد
روح من مثل یک پرنده است
درود، این اولین تقدیمی کانال "آخرین نوشته های او" هست.
این پیام رو داخل کانالتون فور کنید+ایدی کانال/اکانتتون رو برام به ایدی اخر متن بفرستید تا من..
_براتون با توجه به وایبتون یه کارت از هشت تا کارت وایب براتون بفرستم
_یه عکس ویژه تقدیمتون کنم
کاجی هم...
_دو خط نوشته با توجه وایبتون براتون بنویسه
_کدوم عنصر چهارگانه هستید.
☆ظرفیت
@Miooooiiii
هدایت شده از پناه(Eitaa version)
ᬉآخرین نوشته های اوᬉ
تا اخر هفته تقدیمی ها براتون توی کانال ارسال میشه