دیگر نخواهم گشت عاقل،چای لطفآ من یادِ تو،افکارِ باطل،چای لطفاً

گریه و چای و غم و شعر و دو نخ بهمن و بعد ، باز هم گریه و یک دورِ دگر مصرع قبل...

‹ من اهلِ دل و چایِ هل و لعلِ نگارم تو اهل شب و شعرِ سپید و لبِ سیگار ›

مردمِ اینجا چقدر مهربانند! دیدند سرما خوردم سرم کلاه گذاشتند و دیدند هوا گرم شد کلاهم را برداشتند چون دیدند لباسم و کهنه و پاره ست به من وصله چسباندند خواستم در این مهربان‌کده خانه بسازم نانم را آجر کردند.. روزگار جالبی ست؛مرغمان تخم نمی‌گذارد ولی گاومان هرروز می‌زاید.

برای https://eitaa.com/m_unsaid

اگر بعداً قراره بابت کاری که کردید منت بزارید،از همون اول انجامش ندید.