خدایا اگه یه دو دقیقه انگشت مبارکو از دکمه 'خواب آدمای گذشته' برداری ما بخوابیم

گله‌ای‌ نیست ، من و فاصله‌ها همزادیم گاهی‌ از دور تو‌ را خوب‌ ببینم‌ کافی‌ست

گفتم تو ش‍‍‍‍یرینِ منی،گفتی تو فرهادی مگر؟ گفتم خرابت می‌شوم،گفتی تو آبادی مگر؟ گفتم ندادی دل به من، گفتی تو جان دادی مگر؟ گفتم ز کویَت می روم،گفتی تو آزادی مگر؟ گفتم فراموشم مکن، گفتی تو در یادی مگر؟

باغبانی پیرم كه به غیر از گل‌ها، از همه دلگیرم کوله‌‌ام غرقِ غم است آدم خوب کم است عده‌ای بی‌خبرند، عده‌ای کور و‌ کرند، اندکی هم پکرند

تو مهم بود بمانی، که نماندی رفتی جان که باید برود، سِفت به من چسبیده است.