‌ ┈┅ ❁ـ﷽ـ❁ ┅┈ ٱلْـحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِي جَعَلَنَا مِنَ ٱلْمُتَمَسِّكِينَ بِوِلَايَةِ أَمِيرِ ٱلْمُؤْمِنِينَ (عَلَيْهِ ٱلسَّلَامُ) عیدتان مبارک 🇮🇷

هو الفتاح

«مام میهن» هفتهٔ پیش، خانهٔ پدری جمع بودیم. غروب، خواهرم خسته از دوندگی روز خواست چرتی بزند. صبح زود رفته بود دندانپزشکی، درد و خستگی و سروصدای بچه‌ها کلافه‌اش کرد. چندبار بهشان تذکر داد. بچه‌ها اما بی‌توجه مشغول بازی و دویدن و جیغ و داد بودند. آخر سر مثل خیلی از ما، مادرها از کوره در رفت. غرولندی کرد و ضربه‌ای به پشت دختر چهار ساله و پسر سه ساله‌اش زد تا بلکم کمی آرام بگیرند. پسرک با عصبانیت به تلافی تک‌ضربهٔ مادر، چند بار محکم با مشت به بدن خواهرم کوبید. حرصش خالی شد و دوید دنبال بازی. دخترک اما بلافاصله زد زیر گریه. با بغض و گریه گفت: «چرا منو میزنی؟» من و مادرم این طرف‌تر کنارهم نشسته بودیم. دخترک به آغوش مادربزرگ پناه آورد. همین لحظات من خونم به جوش آمده و شروع کردم غر زدن به خواهرم که «بچه طفل معصوم رو چرا می‌زنی؟» خواهرزاده‌ام همان آن که تازه به آغوش مادرم پناه آورده بود درجا بلند شد. گفتم: «بیا بغل خاله عزیزدلم.» و اینجا شاهد صحنه‌ای حیرت‌انگیز بودم. با عصبانیت دستانم را پس زد و همانطور گریان جواب داد: «ولم کن. با مامانم چکار داری؟» و دوید سمت مادرش. خودش را انداخت بغل خواهرم و با گریه بهش می‌گفت: «مامان می‌خوامت.» بهت‌زده بودم. فهم این همه غیرت، حمیت، وفاداری، قدرشناسی، جوان‌مردی و یا هر چیزی که عاجزم از وصفش از دخترکی چهار ساله برایم شگفت بود. طفل معصوم تا دید منِ خاله به مادرش یعنی خواهرم تشر رفتم به دفاع از او، درجا و بی‌مکث، همان آن که تازه به بغلمان رسیده بود، آغوش مادربزرگ و خاله را پس زد و به آغوش مادر پناه برد. با همان حال گریه و کتک‌ خوردگی، مادرش را سفت بغل گرفت. پسرک هم با اینکه تلافی کرده بود ولی حاضر نشد بغل ما بیاید و کمی بعد خزید بغل مادرش. و من مات بودم از این همه فهم و غیرت دو طفل خردسال در قبال مادرشان. و خوشحال برای داشتن خواهرزاده‌های حلال‌زاده‌ام. #وطن‌‌مادر‌است. #ایرانی‌به‌وطنش‌غیرت‌‌دارد. #ما‌گوشت‌هم‌‌رابخوریم‌استخوان‌هم‌رادور‌نمی‌اندازیم #چه‌برسداستخوان‌رابسپریم‌دست‌سگ‌دشمن مهجور | جدامانده و به تعبیری سخن پریشان @maahjor

هو المهیمن

«ریشه در خاک» آرزوی هر باغبانی به ثمر نشستن نهالش است. سال‌ها زحمت می‌کشی برای به ثمر رسیدن و ریشه دواندن نهالی در خاک باغت. تلاش و مواظبت می‌کنی تا ریشه‌اش قوی و سالم باشد. چرا که ریشه جان گیاه است. سلامت و قوام و دوام گیاه منوط به عافیت اوست. حالا نهال من هم از پس طوفان‌های مهیب، سرما و یخبندان قد برافراشته، سرو‌قامت و ستبرسینه مثل تمام نهال‌های این باغ. اما ما باغبان‌ها همیشه نگران نهال‌های تازه‌کشت‌ایم، که نکند ریشه قوی نباشد تاب طوفان و آفت و... را نداشته باشد. سال‌ها مشقت می‌کشیم که به ثمر نشستن و میوه دادن نهالمان را بعد اینکه درختی تنومند شد ببینیم. زیر سایه‌اش غبار خستگی سال‌ها مرارت را بتکانیم و دمی به آرامش بیاساییم. تنومندی و سرسبزی نهال‌ها، قوت جان باغبانان است. دو سال پیش که طوفان زد به باغ، دلهره جانم را تکاند. تمهیدات لازم را مهیا می‌کردم اما دل‌قرصی اصلی‌ام دعا بود و دعا. نگران بودم علف‌های هرز، خون خاک را بمکد و باد ساقه گیاه تُردم را بشکند. سخت گذشت اما به لطف خدا، نهالم سر خم کرد سمت نور. و من تمام مدت دعاگو که همیشه ریشه‌ای قوی در خاک داشته باشد و شاخه‌هایش رو به نور رشد کند و شاهد جوانه زدن برگ‌های تازه‌اش باشم. حالا باز طوفانی سهمگین همراه رعد و برق به جان باغ افتاده و شکارچیان قسی‌القلب که ناجوانمردانه تبر برداشته‌اند به قطع درختان تنومند و نهال‌های ترد و جوان باغ. باز دل‌نگران می‌شوم که نکند ریشه‌اش هنوز قوام و قرار نگرفته در خاک. صبح روز تهاجم پلید شکارچیان آبادانی این خاک و باغ، صلابتش در دل خاک و رقص میانهٔ رجز رعد و برق و یاوه‌گویی شکارچی را با چشم دیدم. سرافراز و پابرجا، غیور و عزت‌مند. حالا دل قرص‌ام و خوشحال بابت زحمات چندساله و می‌دانم اگر اهریمن پلید تبر بردارد و ساقهٔ نهالم را از بیخ و بن بزند. حتما باغبانان دیگر این باغ از چوبش تبری می‌سازند و گردن شکارچی‌اش را با آن می‌زنند و مطمئنم از زغال چوب سوخته‌اش حتی، آتشی شعله می‌گیرد که به یقین خانمان تبرزنش را خواهد سوزاند. من نهالم را برای آبادانی، سرسبزی و عزت این باغ پرورش داده‌ام و یقین دارم ریشهٔ درختم قوتی خواهد شد برای صلابت و غنی شدن خاک. حتی اگر تمام تنهٔ وجودی‌اش خرج آبادانی باغ شده باشد. #اللهم‌اجعل‌مماتی‌ممات‌محمد‌وآل‌محمد #ما‌ملت‌امام‌حسینیم #دهه‌هشتادی‌جانم مهجور | جدامانده و به تعبیری سخن پریشان @maahjor

‌رَبَّنَا افْتَحْ بَیْنَنا وَ بَیْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَیْرُ الْفاتِحِینَ.