انسان، گاه شبیهِ قوییست که با وقار بر سطحِ تاریکی شناور مانده است. آرام، خاموش، و زیبا از دور. بیآنکه کسی بداند در اعماقِ روحش، چه حجمِ عظیمی از اندوه، آرامآرام در حالِ غرق کردنِ اوست. و شاید غمگینترین بخشِ انسان بودن همین باشد؛ اینکه بیشترِ آدمها، فرو ریختنِ روحشان را پشتِ سکوت پنهان میکنند.