یه اتفاق گوگولی حاشیه مصلی دائم داره تکرار میشه اونم اینکه بچه ها میرن از موکبا آب میگیرن میرن دقیقاً جاهایی که آب پخش نمیکنن و گوشه کنارا آب میدن به مردم:)))) این چندمین موردیه که دارم میبینم؛

دیگه واقعا میتونم ادعا کنم انسان خاکی ای هستم؛

الله اکبر... صدای اذان بلند شد .. تمدید زمان بهانه بود گفتی بیا و رو به رویم بایست... ساعات آخر است ... دیدار آخر است... پس ...دیدار دونفره ی ما اینطور رقم خورد ؛ رو در رو ...اما نه چشم در چشم ! چشم بر تابوت...

قدم به قدم صدا می‌شنوی: آب خنک ... مای بارد ... اینجا همه یه بطری آب دستشونه... مردم آقای مارو تشنه شهید کردن ..

آره عزیزم من عکاس حرفه ای نیستم ولی واسه تک تک خاله گفتنای بچه ها واسه اینکه ازشون عکس بگیرم دارم ذوق میکنم

بعضی ها آرزو های مارو زندگی کردن

. گفتم از زبون یه عکاس بشنوین چی میگذره

اما جریان این عکاسا اولی پناه رفتم روبروش گفتم سلام گفتم یه دو میگیرید عکس بگیرم ازتون؟ با خنده گفت دو چرا؟ و مشتشو گره کرد آورد بالا.

جریان عکس دومی و سردار حسن زاده و عدنا نرفتم جلو سلامم نکردم از دور اشاره کردم بهش دوربینو دید دستم دستشو مشت کرد پیش فرض روشون نصب بود

ترسناک‌ترین کلمه‌ای که یکی بهم میتونه منو بترسونه وقتیِ که یکی بهم میگه «کارِ واجب دارم.» اونوقته که مغزم شروع میکنه به مرور کردن گندایی که زدم.

لعنت بر آن‌که گفت جایگزین داری. #دیوارنوشت

این دفعه ما شما رو نمی بینیم اما دوستون داریم