#آسیبشناسیکارتشکیلاتی
📌کارفقطکارمن!
🔺بارها شده احساس می کنیم کاری نمیشود ولی وقتی کار تشکیلات آغاز شد، میبینیم کارهای موازی انجام میشود!!
اینجا دو موضوع مطرح است:
آیا واقعا کار نمی شده یا میشده و ما خبر نداشتیم؟ در اکثر مواقع بدون تعصب ما از کاری که میشود خبر نداشتیم.
موضوع دوم هم اینکه نحوه مواجهه ما با این کارهای باصطلاح موازی چگونه باید باشد؟ که این هم در اکثر مواقع به #تقابل و هرز دادن توان و خرج کردن ظرفیت میکشاند!
🔺کارفقطکارمن! یا همان تمامیتخواهی و نادیده انگاشتن دیگران یکی از معضلات کارهای تشکیلاتی است.
🔺صاحبان این نگاه، همکاری را بر نمیتابند و با نادیده انگاشتن کارهای انجام شده و اثر آن و نیز ظرفیتهای تشکیلات دیگر به نوعی تقابل رو می آوردند که آفت دیگری برای کار تشکیلاتی است.
🔺در واقع ریشهیابی این معضل به نوع نگاه ما به فضا برای کار بر میگردد. یعنی فکر میکنیم که برای این تعداد مثلا #صد نفر کاری نمیشود یا اگر تشکیلاتی کاری میکنند ضعیف هستند و باید واگذار کنند و بروند! و صحنه را برای کار تشکیلات ما خالی کنند!!!
🔺بهتره ادامه این قضیه را با مثالی از #پویانماییغارنشینها توضیح بدهم. اوایل پویانمایی زندگی سخت یک خانواده با تمام کمبودها را به تصویر می کشد که برای یک تخم مرغ جان میکنند که خطر مرگ و نیستی هم دارد و با هزار بدبختی بدست می آورند و میخورند و با همان حداقل خود را راضی نگه می دارند تا اینکه طی اتفاقی دیوار سنگی تخریب میشود و وارد دنیای کاملا متفاوت پر از نعمت و البته خطرات جدید روبرو میشوند و دیگر آنجا تصور زندگی قبلی و جان کندن برای یک تخم مرغ خندهدار است و سبک زندگی جدید آنها را حتی با حیواناتی که سابقا قصد جانش را داشتند وارد تعامل و همزیستی میکند و تغییر نگاه مطابق وضعیت جدید و تطبیق زیست جدید موجب رضایت همه است.
🔺حال به آن صد نفری فکر کنید که بر سرش دعوا بود! اگر این تعداد مخاطب به هزار نفر برسد، نگاه به کارهای موازی چگونه است؟ اگر ده هزار مخاطب شود چه؟
🔺ما بیشتر اوقات بجای ظرفیتسازی، تعامل و استفاده از توانها و ایجاد وضعیت جدید، دائم خود را در وضعیت قحطی میبینیم درحالیکه با نیمنگاه به فضای مستعد کار و تغییر در نگرش به نهادها، افراد و کارهای موازی، درمییابیم مه میشود کار تشکیلاتی را با کارهای تشکیلاتی دیگر همسو و همافزا کرد.
✍ محمود باقری
https://eitaa.com/mahmoudbagheri1/2479