مهم نیست کجا به دنیا اومدی، از کدوم شهر و دیاری، از کدوم طایفه‌ای، از کدوم کشوری، رنگ پوستت تیره‌ یا روشنه، چشمات چه رنگیه، لهجه خاصی داری یا نه یا هر ویژگی‌ای که الان داری و از اول انتخاب‌ش با تو نبوده، تا وقتی که ما به همدیگه آسیب نزنیم میتونیم کنار هم به زندگی‌مون ادامه بدیم. کاش واقعا اینو بفهمیم و بخاطر چیزایی که میدونیم خودمون هیچ نقشی درِش نداشتیم انقدر همدیگه رو قضاوت نکنیم. کاش یه روزی به این بلوغ برسیم و کنار هم بهتر زندگی کنیم.

"همه‌مون معمولی‌ایم، نقطه‌های تاریک و روشن داریم، گاهی خسته‌کننده‌ایم، گاهی جذاب و کاریزماتیک. گاهی ترسو و محافظ کاریم، گاهی شجاعیم و ریسک‌پذیر. فقط اینو یادت باشه همه‌ی این‌ها به شرایط زندگی و نوسان‌‌ش ربط داره، تو نه کم‌تری از بقیه نه ضعیف‌تر." @Afkar

شجاعت به این معنا نیست که نباید بترسی؛ شجاعت یعنی در حالی که می‌ترسی ادامه بدهی. .انجی توماس

آدمای عصر واقعا از آدمای صبح جالب‌ترن. یا شایدم همون آدما عصرا جالب‌تر میشن.

امروز روز جهانی مراقبت از خود بود. خوشحالم که به این بهانه سالی یکبار بهمون یادآوری میشه که کسی که تا آخرش قراره تو زندگیمون باشه، خودمونیم. پس بیشتر از این حرفا باید مراقبش باشیم.

میگفت هیچکس رهایی بخش ما نیست جز خودمان. نه کسی توانش را دارد نه امکانش را.

گفتمش چرا ماه‌پیشانو نامهربونی؟ گفت میخوام بسوزونُمت تا قدرُم بدونی..

یه کاری که جدیدا واقعا بهم حال میده اینه که با پتو جلوی کولر بخوابم. تهشم با این جمله که "بقیه گرمشونه پس باید کولر روشن باشه، با خیال راحت خودتو پتو پیچ کن و بخواب" خودم رو آروم میکنم پیشنهاد میکنم.

جبران می‌شود آن روزها؛ که صبر کردن آسان نبود، اما تو صبر کردی.

اگه شخصیت و طرز برخوردتون تو موقعیت‌های مکانی مختلف تغییر نمی‌کرد، آدمای جالب‌تری بودین.