ما دنبال عشق بین آدم‌ها میگردیم و در نهایت اونو تو حیوونا پیدا میکنیم.

40 روز گذشت از روزی که دیگه هیچی مثل سابق نشد. امیدوارم خون‌هایی که ریخته شد بدون جواب نمونه و جگر آتش گرفته ما هم روزی کمی آروم بشه از داغ از دست رفته‌ها و هزار رنج دیگه.

گفته بودم به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن.

گاهی وقتا باورم نمیشه همچین آدمای زبون‌نفهمی هم وجود دارند. انگار بعضی از ما هرچی جلوتر اومدیم بجای تکامل و بلوغ دچار عقب‌موندگی بیشتر شدیم. هنوز هم تعجب میکنم که یک‌زن بالغ(حداقل از لحاظ سنی) اونم تو قرن بیست و یکم می‌تونه همچین رفتاری با یکسری آدم بزرگسال داشته باشه.

زنِ زن ستیز چیزی رو تو وجودم روشن می‌کنه که میتونم از شدت عصبانیتم نسبت بهش، فحش های جدید بسازم.