کسی این کتابو داره برام از دو صفحه پایانی عکس بگیره؟

یه روز باید بشینم و براتون کامل از اوضاع غم‌انگیز بعضی از کتاب‌های کتابخونه بگم‌.

سرم رو تکیه می‌دم به دیوار. جلوی ریزش اشکم رو نمی‌گیرم. شاید برای آدم‌های دیگه مسخره باشه اینکه یکی بشینه و برای زندگی چند صد سال پیش مردم آفریقا گریه کنه. ولی عمیقا فکر می‌کنم این رنجی که الان می‌کشم، نوعی ادای احترام به زندگی سخت برده‌های آفریقاست. می‌خوام اجازه ندم رنجِ اون‌ها فراموش شه. رنجی که استعمار به ملت‌ها و آدم‌های بی‌گناه تحمیل کرد و رنج، تاریخِ مشترکِ ماست. وقتی کتابی مثل ریشه‌ها رو می‌خونی، تو دیگه فقط یه خواننده نیستی؛ تو داری به یه شاهدِ تاریخی تبدیل می‌شی و این درد کشیدن از رنج آدم‌های بی‌گناه همان چیزیه که اجازه نمی‌ده جنایت‌های استعمار در غبارِ زمان گم شه. استعمار فقط زمین‌ها رو اشغال نکرد، فقط منابع طبیعی کشورها و قاره‌ها رو غارت نکرد؛ استعمار به «ساحتِ انسانیِ» افراد حمله کرد. شاید گریه کردنم به نظر خیلی‌ها مسخره باشه؛ ولی من از اینکه بی‌تفاوت نیستم راضی‌ام. شاید فقط همین اشک ریختنه که منو وادار کنه آدم بمونم و ظلم برام تکراری نشه.

اومدم خونه مامانم. از پستچی بسته رو تحویل گرفتم و تو حیاط نشستم و بازش کردم^^ باید ببینیم تولستوی می‌تونه گاردم نسبت به ادبیات روس رو بشکنه یا نه!

تموم شد و یه تیکه از قلبم تو صفحاتش جاموند.

ریشه‌ها کتابی نیست که بخوای برای سرگرمی بخونیش. بیش‌تر از اونکه یه رمان یا بیوگرافی باشه، تاریخه ؛ تاریخِ ظلم و ستمِ بی‌رحمانه‌ی استعمارگرانِ غربی. همون‌هایی که برای ساختنِ آمریکا—سرزمینی که از سرخ‌پوست‌ها دزدیدند—انسان‌های بی‌گناه رو از آفریقا ربودند، از خونه و خانواده و آرزوهاشون جدا کردند و با کشتی به آمریکا آوردند تا نیرویِ کارِ رایگانشون باشند. این کتاب روایتِ رنجِ هفت نسل بردگیه. با خوندنش، ذاتِ واقعی استعمار عیان می‌شه. نقابِ آدم گوگولی‌هایی که خودشون رو متمدن معرفی می‌کنند می‌افته؛ تمدنی که بوی خونِ سرخ‌پوست‌ها و رنج بردگیِ سیاه‌پوست‌ها رو می‌ده. ریشه‌ها به تو یادآوری می‌کنه که این سیستم نمرده، فقط لباسش عوض شده. هنوز هم وقتی به دنیا نگاه می‌کنی، بوی تعفنِ نژادپرستی می‌آد و بوی خون‌هایی که در سکوتِ خبری ریخته می‌شه.

به قولِ نادر ابراهیمی: عشق صراحت لهجه می‌خواهد و صداقتِ معنا. 🇮🇷❤️

وای بچه‌ها این قسمت از کتاب خیلی قشنگ بود🥺. الان تایپش می‌کنم تا شما هم بخونید.

ما پرچم خونینِ حق طلبی مولای‌مان علی را به دوش می‌کشیم، بی‌آنکه او را دیده باشیم. ما سلمان پارسی و بلال حبشی را از اعماق قلب‌مان می‌ستاییم گرچه هرگز ایشان را ندیده‌ایم. شرطِ اعتقاد به رهبری، دیدن شخص رهبر نیست، بلکه دیدن نتایج اعمال اوست؛ شرط پیوستن به یک نهضت، ملاقات با سران آن نهضت نیست، بل برداشتن محصولِ مبارزه‌ی افراد آن نهضت است. آقای ما حسین، برای این حسین نشده است که ما او را دیده‌ایم، دستش را بوسیده‌ایم، در آغوشش گرفته‌ایم، خاک پایش را سرمه چشم‌هایمان کرده‌ایم... نه... ما حسین(ع) را دوست داریم به خاطر آن‌که با نام او عطر نجابت در فضا پراکنده می‌شود؛ عطرِ ایمان، عطرِ مقاومت در برابر ظلم_ از این سو تا آن‌سوی جهان، از زمین تا ستارگان... _برجاده‌های آبی سرخ | کتاب سوم

عجب قلمی خدایت بیامرزد نادر ابراهیمی

+چرا انقدر کتاب‌های عجیب می‌خونی؟ _شاید می‌خوام دستم رو دراز کنم و از پشت دیوارهای بلند تاریخ، دستِ آدم‌هایی رو که علیه ظلم جنگیدن رو بگیرم. محکمِ محکم. این باعث می‌شه احساس نکنم تو این راه تنهام، تا یادم بمونه همیشه سیاهی بود اما ورقه‌های تاریخ از نور آدم‌های آزاده روشنه و ما وارث تمام آدم‌هایی هستیم که عطرِ نجابت، عطر ایمان و مبارزه با سیاهی رو تو این دنیا پخش کردن.