من رفتم و لذتش رو چشیدم ولی صادقانه بین اون حال و هوا حس تنهایی چنان عمیق روحم رو آزار داد که ترجیح میدم دفعه ی بعد همراهی داشته باشم:)

نمی‌دونم بهش اشاره کردم یا نه ولی من توی اون اتوبوس تنها کسی بودم که ۱۴ ساعت تمام تنها نشسته بودم تنها کسی که تنها بود من بودم😃

ملحفه‌ی مامان‌دوز و از کنارم چنگ میزنم و میونِ پارچه‌ی چین و چروک‌دارش خودم و پنهون میکنم، دیگه از هیولای زیر تخت نمیترسم، تموم ترسم رجوع می‌کنه به آدما، آدمای پلید اطرافم. میترسم چون آرزوهام و خودم با دستای لرزونم خاک کردم و شوقِ کودکی‌م و میونِ کوچه پس کوچه‌های شهر گم کردم. قایم شدم زیر پتو، نه از ترسِ هیولا و غول‌های بی‌شاخ و دم، از ترسِ دوست نداشته شدن، ترسی که گلوم و چنگ زده و داره خفتم میکنه و زیر گوشم زمزمه‌وار لب میزنه: الی تو ناکافی‌ هستی، همیشه بودی.

منم همینطور الی خانوم منم همینطور

من همه جا هستم و هیچ جا نیستم و این غریب ترین حسی ست که جز خودم هیچکس توان درکش رو نداره:)

:)))))

می‌دونم منم همیشه دارم درمورد همه چیز حرف میزنم هرچیزی که برام جالبه تا شاید چیزی اون بین برای کسی جالب باشه ولی خب... :)))

بیخیالش

یکی دو ساعت پیش پینترست بودم

از اون مدل لباس ها که خیلی دوست دارم( و هنوزم نفهمیدم برای کدوم کشوره) دیدم

از اینا می‌خوام

از اینا (بچه های خوبی باشید گزارش مزارش نزنید به مو بندیم😂)