تصمیم گرفتم یه صفحه رندوم از بعضی کتاب هام رو باز کنم

قشنگ یادمه لحظه‌ای که فهمیدم پیت و تام پدر و پسرن چقدر شوکه شدم:) این کتاب رو واقعا دوست داشتم

من زنده ام! عاشق این کتابم و تو فکرمه دوباره بخونمش اولی و آخرین بار همون شیش-هفت سال پیش که خریدمش خوندمش و این کتاب ایده ی یکی از رمان هام رو بهم داد( هیچ ربطی به هم نداشتن)

این حقیقت که این کتاب خاطرات اسارت معصومه آباده و واقعیت داره حتی قشنگ ترش می‌کنه

قدرت و ایستادگی دختری که چهار سال اسیر رژیم بعث عراق شد از ۱۷ تا ۲۱ سالگی

هیچ وقت این کتاب به دلم نَشست ولی خب اونقدر ها هم بد نبود

حقیقتا قلم گیج کننده ای داشت و از یه جایی به بعد دیدم هرچقدر سعی میکنم نمیتونم با روند داستان ارتباط برقرار کنم فلش بک های داستان من رو گیج میکرد و انگار بعدش که به زمان حال بر‌میگشت لوکیشن عوض شده بود

آخرین صفحه و آخرین جمله ی کتاب جایی که عمیقاً دلم برای قاتل داستان سوخت:) فرانسیس آدم بدی نبود ولی فرانک کارتر خود شیطان بود

هنوزم عاشق اینم که این کتاب با وجود ۳۶۷ صفحه و قطر زیاد خیلی نرم و سبکه اصلا عاشق بازی کردن با صفحاتشم😂

ولی یه چیز جالب دیگه توی کتاب نجواگر این بود که پدر و پسر(جیک و تام) هردو intp بودن😂 مهارت ارتباط برقرار کردن:صفر شباهت پدر پسری: صد😂

بالاخره این ترند با سایلس