بعضی پیام ها رو میخونم و عمیقا دلم برای خودم میسوزه که خارج از مجازی هیچوقت یه رفیق واقعی نداشتم
رفیقی که به مدرسه محدود نشه و صحبت هامون ماهی یکبار و در حد احوال پرسی نباشه
ولی برای هرکسی که گذرش به زندگیم افتاد(توی مجازی) همیشه رفیقی بودم که خودم آرزوش رو داشتم
در آخر هم برای همشون یه گزینه موندم، کسی که وقتی رفیق هاشون نبودن یادش میوفتادن