به شرط لیاقت نایب الزیاره ایم در بهشت امام رضا(ع)

تو حرم شربت عنکبوتی که ندادن😆😂 ولی خب آبنبات چوبی دادن. اون دوتا هم که خیلی بهداشتی هستن ولی بیشتر از اون نسبت به هم مهربونن🤦‍♀😂😂 اون موقع حواسم به طهورا بود بعدا که داشتم فیلمو میدیدم متوجه شدم چه کار کردن😅😂 #بازیگوشی @mamanjoona

از خواب پا شده بود گریه کنان بهانه‌گیری می‌کرد. مامانم برای اینکه حواسش رو پرت کنه از پنجره گنجشکا رو بهش نشون داد و گفت : ببین پرنده‌ها به جوجه‌هاشون غذا میدن،یکم که بزرگ شدن و پر و بال در آوردن بهشون پرواز یاد میدن وقتی بلد شدن پرواز کنن و خودشون غذا پیدا کنن از پیش مامان و باباشون میرن برا خودشون یه لونه جدید درست میکنن و... محمد:(چند ثانیه تو این حالت🤔) و بعد ؛ الآن به نظرت من پر و بال درآوردم !؟؟😂😂 پسرکم میخواد ببینه تو چه مرحله‌ایه دقیقا😅😂 #شیرینی‌های_تموم_نشدنی @mamanjoona

عامل بسیار مهم در رشد همه جانبه فرزندان #فرزند_پروری @mamanjoona

همه این حجمی که میبینی یه دونه تسبیحه😅 خانوم کناریم مشغول ذکر هزار تاییه طهورا هم که خوشش اومده از این تسبیحِ دور و دراز ، حسابی مشغوله.. @mamanjoona

سفر کوتاه و یه روزه منو فرشته‌های گروه(چهار منهای یک ) همراه با پدر و مادرم به اتمام رسید.😢 سفری که اسبابش رو خود آقا خیلی یهویی و بدون برنامه قبلی و از یه سرشب تا سحر جور کردن.🥺 اگه حوصله داری میخوام خاطره زیارت با ۳ تا جوجه ریزه رو برات واگویه کنم.😊 @mamanjoona

طهورا تو بغل بابایی و دست محمد تو دستم با مامانم راه افتادیم. حنیفا که احساس بزرگی می‌کنه دستم رو نمی‌گیره منم اصراری ندارم خودش حواسش هست که گُممون نکنه. هر جا شلوغ میشد خیلی نامحسوس گوشه چادرمو می‌گرفت و خیالش که راحت میشد رها می‌کرد. از کنار مغازه‌ها که رد میشیم محمد با خوشحالی و چشایی که از دیدن خوشمزه‌ها و اسباب بازی‌های رنگارنگ مسیر حرم برق میزنه سرعتش کم میشه! در خواستی نمی‌کنه و من تو دلم #الحمدلله گویان از داشتن همچین پسر فهمیده‌ای😅 دستشو محکمتر می‌گیرم و یکم سرعت حرکت رو میبرم بالا تا دلش جایی لابه لای خوردنی‌ها و اسباب بازیها گیر نکنه. می‌رسیم به ماشین‌ برقی‌های حرم. با پا درد یهویی و بی دلیلی که از شب قبل اومده سراغم و راه رفتن رو برام سخت کرده یه قدم کمتر راه رفتن و یه دقیقه زودتر رسیدن به حرم هم غنیمته!سوار میشیم. نزدیک تابلوی اذن دخول آب سرد کن هست سه تا لیوان آب سرد پذیرایی پیشواز آقاست. شیشه خالی همراهم رو پر می‌کنم تا خیالم از بابت درخواست اب توی رواق راحت باشه. همینطور که سطر به سطر اذن دخول رو زمزمه میکنم با چشم مسیر حرکت و بازیگوشی ۳ تاشونو دنبال میکنم و بعد ، از ورودی خواهران وارد میشیم. سه تاشونو برانداز میکنن و میفرستن که برن. صدا میزنم همونجا وایستین تا منم بیام. بازرسی کیف مامان ۳ تا جوجه که توش پر خوراکی و تجهیزات مخصوص شامل پوشک ، شلوار اضافه ، دستمال کاغذی ، چند تا خوردنی ، شیشه آب ، یه روسری به عنوان زیر سفره‌ای که حرم کثیف نشه و مداد و کاغذ برا سرگرمی و... هست ، یکم طول می‌کشه. انگار سالهاست اینجا بودن. همه جا و همه کس براشون آشناست با هیچ کس و هیچ چیز احساس غریبگی نمی‌کنن بدون دلهره دستمو رها می‌کنن و تو صحن دنبال هم میدَوَن. توی حیاط خانه‌ی پدری و آدمهایی که همه ‌شونو خاله و عمو میبینن. همینطور که حواسم به بچه‌هاست چشمم به چهره مردمی که در رفت و آمدن میفته. هر کدوم با دیدن ذوق و اشتیاق بچه‌ها لبخندی گوشه‌ی لبشون میشینه و انگار احساس و واگویه‌های درونیشون رو می‌شنوم که میگن خوش به حالتون! تا باشه بچه باشی... طلایی ایوان و گنبد که نمایان میشه ناخود آگاه دستم میره روی سینه برای سلامی که با همین جزئیات از امام رضا(ع) طلب کرده بودم. بچه‌ها هم ادب میکنن و دست به سینه می‌ایستند. راه میفتیم ؛ اطراف حوضِ وسط صحن آزادی دور اب سرد کن‌ها شلوغه از زائرانی که گرمای هوا و تشنگی زیارت رو با نوشیدن آب سرد و سلامی بر امام حسین(ع) رفع می‌کنن. بچه‌ها که انگار با همه‌ی آب سردکن‌ها قرار داد بستن دوباره به اون سمت روان میشن. و من نگران عاقبت ماجرا و دوری مسیر سرویس‌ بهداشتی‌ها هستم ولی گفتن هر حرفی بی فایده‌ است؛ پس اجازه میدم از فرصت کوتاه زیارت لذت ببرن و خاطره شیرین خودشونو بسازن. ادامه داره... #خاطرات_سفر @mamanjoona

پدر و مادرم که باید سر ساعت خودشونو به مطب دکتر برسونن فعلا به رسوندن ما توی حرم و یه سلام از دور بسنده می‌کنن . به مامانِ دل نگرانم که اصرار داره محمد رو با خودشون ببرن تا من کمتر اذیت شم اطمینان خاطر میدم و راهیش می‌کنم و با بچه ها میریم سمت ورودی رواق. سرمای کولرها تا این بیرون میاد و صورت افتاب خوردمونو خنک میکنه. مسئول کفشداری وقتی بچه ها رو میبینه با چند تا آبنبات چوبی شادیشونو تکمیل می‌کنه. توی رواق جا گیر میشیم. جا مهری کنارمون روحشون رو به پرواز در میاره تو گویی بهترین و لاکچری‌ترین اسباب بازی رایگان دنیاست. انواع بازیها رو باهاش انجام میدن. کم‌کم خستگی راه دور و خاصیت بعد از ظهر چشماشونو گرم می‌کنه. غیر از تربچه ته تغاری که بیدار و هوشیاره. یه لا از چادرمو می‌کشم روشون تا سرمای حرم کمتر به جونشون بشینه مابقیش رو یه لا نیم‌لا سر می‌کنم و با خیال راحت زیارتنامه رو بر می‌دارم و شروع می‌کنم به خوندن. طهورا که تو سن شیرینیه دل هر کس اون اطراف نشسته میبره؛ یکی یه شکلات مهمونش میکنه ، یه خانم مسن هم با تسبیحِ هزارتاییِ بلندش یه ویفر و البته بازی با همون تسبیح که گاهی گردن‌بند میشد دور گردنش و یا طناب برای کشیدن یا اسباب خونه سازی. یه نفر هم یه پاکت شیر که معلومه پذیرایی آستان قدس بوده بهش میده تو این فکرم که امام رضا(ع) از قبل برای دختر من کنار گذاشته بودن و امانت دادن دست این خانوم تا بدستش برسونه. یه دختر کوچولو هم میاد تا باهاش همبازی بشه. نوه همون خانم مسن یه دختر ۱۵_۱۶ساله است که تا طهورا میاد پیشم صداش میزنه و باهاش بازی می‌کنه. با هر ترفندی هست میخواد پیشش بمونه. یه اسباب بازی همراهش هست و با همون سرگرمش می‌کنه. یه چشمم دنبال طهوراست که ازم دور نشه و حواسم پیِ بچه‌ها که چادر از روشون کنار نره. همزمان میخوام تمام این ساعات و لحظه‌ها و هوای حرم رو ذخیره کنم توی ذهن و فکر و چشم و ریه‌‌هام. تک‌تک اتفاقات ،رفت و آمدها ، بازی و شلوغی بچه‌ها ، صحبتهای سخنران که از قضا در مورد رزق و روزی و ضرورت فرزند آوریه و سوالای زائرین و مجاورین رو در این مورد پاسخ میده. خادمی که داره صف‌های نماز رو مرتب می‌کنه، خانومی که با لبخند بازیگوشی‌های طهورا رو نگاه می‌کنه و متعجبه از این همه خودمونی بودنش با غریبه‌ها. توی این همه سر و صدا گه‌گاه بق‌بقوی کبوترها رو هم از سمت دریچه‌های سقف رواق امام خمینی(ره) می‌شنیدم. نمیدونم! شاید هم اینطور فکر می‌کردم؛ چون وقتی دقیق میشدم که بهتر بشنوم دیگه صدایی نبود. "الله اکبر" اذان بلند میشه و بچه‌ها هنوز خوابن... ادامه داره.. #خاطرات_سفر @mamanjoona