من کسایی دارم که هروقت بخوام بیشتر از همه میتونن منو سیراب کنن😃 من توجه خدا و امام زمانم دارم‌.. تا وقتی نگاهشون بهم هست نیاز به نگاه هیچکسی ندارم😌

حاضرم برای اینکه اونا یه ثانیه نگاهم کنن یا بیشتر قبل نگاهم کنن هرکاری کنم ولی درصدی به اینکه تو خودت کسی فرض کردی که از من خیلی بالاتری و میخوای کم محلی کنی ارزشی قائل نشدم

یعنی درواقع از آذرماه ۱۴۰۳ به بعد دیگه مهم نبود

وقتی برمیگردم به خاطراتم یه چیزی که اذیتم میکنه اینه که وقتی به بابابزرگم فکر میکنم از اون زمانی که حالش بهتر بود خاطرات تیره و تاری دارم‌ و تا هرجایی حافظه ام میکشه عقبتر میرم یه نشانه ایی از اون بیماری لعنتی که باعث مرگ آقام شد هست و این منو میبره به اون زمانی که اولین بار اسم پارکینسون شنیدم و وقتی توضیحش میدادن برام چقدر ترسیدم و بعد اون هربار زمین خوردن آقام دیدم چجوری دلم میریخت🙃💔

وقتی دخترعموم‌ برام توضیح داد چجوری بابابزرگم ازپا انداخت یه دور از اول تا آخر خاطراتم مرور کردم و🙂

.💔

شاید خیلی گریه نکردم ولی تا چندماه با هر صدای در خونه فکر میکردم برگشتی و حالت خوبه و میتونی صحبت کنی:)🫂..

می‌گویند: درد انسان‌ها را به یکدیگر نزدیک می‌کند... کدام یک از ما شادیم که اینقدر از هم دور مانده‌ایم؟!

خیابان که با ما بود، میدانو هم که با این آموزش‌های سلاح دارید میدید به ما، میشه دیپلماسی رو هم بدید به خودمون که خیالمون راحت باشه؟

مدیونید فکر کنید سر کلاس کاری جز درس خوندن انجام میدم🤡

منم همینطور منم🤣🤣