🐸✨

روز ¹⁴ سبک خود را توصیف کنید. تا حدودی لایت آکادمیا. استایلم که لباسای روشن و ساده می‌پوشم اکثرا، لباسای قهوه‌ای و نسکافه‌ای هم دوست دارم. کتابم که خیلی می‌خونم، نقاشیم می‌کشم و آفتابگردونم دوست دارم. نمیدونم به بقیه چه وایبی بدم و سبکم چطور به‌نظر بیاد...

روز ¹⁵ اگر می‌توانستید فرار کنید، کجا می‌رفتید؟ با فرض داشتن پول جواب می‌دم. خبببب راستش نمی‌دونم خیلی جاها دوست دارم برمممم. ولی احتمالا می‌رم یه دشت پر آفتابگردون، کنار جنگل و رودخونه، اجاره می‌کنم، یه گربه می‌زنم زیر بغلم، توی یه کلبه چوبی، خودم با چوب یه کتابخونه واسش درست می‌کنم، کلی کتاب می‌خرم می‌زارم توش، از راه فروش کیک و شیرینی و نقاشیام پول در میارم...

خب، از همه‌تون می‌خوام همین سوال رو توی ناشناس جواب بدید، جواباتون رو توی چنل ناشناس(لینک توی بیوعه) می‌زارم.

_

«تریس؟» پن خیره نگاهش کرد. «منظورش چیه که ٬آخرش فرقی نمی‌کنه٬؟» «اوه.» سنگ‌چشم از چهره‌ای به چهره‌ی دیگر نگاه کرد. «چه جالب. بهش نگفتی، نه؟» #آواز_فاخته🖤

🧤 . 💚 . 🐢

سباستینی که در زمستانی ابدی گیر افتاده بود. بین زندگی و مرگ متوقف شده‌ بود. وقتی ناتریس به این فکر کرد، دوباره یاد آن دانه‌ی برفی افتاد که جلوی پاهای وایولت فرود آمده‌بود و یخی که روی قسمت داخلی پنجره‌های اتاقش نشسته بود. برف و یخ. آیا وایولت به‌نحوی در این تصویر عجیب‌وغریب جایی داشت؟ و اگر داشت، کجا؟ #آواز_فاخته🖤

🔅 . 🐈 . 🎗

ناتریس زمزمه کرد:«هر دوتون رو زخمی می‌کنم. خارهام... زخمی‌تون می‌کنه.» وایولت جواب داد:«چی؟ من رو؟ حرف مفت نزن. من از فولاد هم سرسخت‌ترم. پوستم مثل زره کلفته.» وایولت مثت فولاد یا زره سرد و فلزی نبود. گرم بود. صدایش کمی می‌لرزید، ولی آغوشش مثل تپه‌ها، مثل افق‌ها محکم بود. #آواز_فاخته🖤

این حقیقتا مورد علاقه‌مه.