،، و عجیب است. آدم می‌تواند میان این‌همه انسان بایستد و باز هم هیچ‌کس را نداشته باشد. می‌تواند حرف داشته باشد، اما گوشی برای شنیدنش نه. درد داشته باشد، اما آغوشی برای آرام شدنش نه. گریه داشته باشد، اما شانه‌ای امن برای گریستنش نه. مسئله‌ این است. این‌که بفهمی جهان پر از آدمیزاد است، اما سهم تو "هیچ" است. این‌که بی‌پناهی چقدر می‌تواند بی‌انتها باشد. این‌که ..

هنوزم اون شبای گریه‌ی مستی رو یادم هست.

‌کاش پیرتر بودم مثل ریشه‌ها؛ یا جوان تر بودم مثل شاخه‌ها. اینجا که من ایستاده‌ام فقط تبر می‌خورَد.

بله بنده واقعاً منزویِ اجتماعی. واقعاً.

مامان ممنونم ازت. ممنونم که نذاشتی جز حُبّ حیدر، بذر دیگه‌ای تو دلم کاشته بشه. روزت مبارک.

پائیز تموم شد و من اولین نرگسِ پائیزیم رو از کسی نگرفتم. همانا که دنیا برایم از استخوان پوکِ خوکی در دستِ یک جذامی پَست‌تر و حقیر‌تر است.

بماند.