هنوزم اون شبای گریه‌ی مستی رو یادم هست.

‌کاش پیرتر بودم مثل ریشه‌ها؛ یا جوان تر بودم مثل شاخه‌ها. اینجا که من ایستاده‌ام فقط تبر می‌خورَد.

بله بنده واقعاً منزویِ اجتماعی. واقعاً.

مامان ممنونم ازت. ممنونم که نذاشتی جز حُبّ حیدر، بذر دیگه‌ای تو دلم کاشته بشه. روزت مبارک.

پائیز تموم شد و من اولین نرگسِ پائیزیم رو از کسی نگرفتم. همانا که دنیا برایم از استخوان پوکِ خوکی در دستِ یک جذامی پَست‌تر و حقیر‌تر است.

بماند.

آدم‌هایی هستن که نبودنِ مرز تو وجودشون، تهدیدیه برای مرزهای ما. برای همین باید گاهی فرار کنی. باید دور شی. از کسانی دور شی که جهانِ درونشون هیچ خطی برای توقف نداره. آدمِ بی‌مرز، فقط از تو عبور نمی‌کنه، تو رو هم بی‌مرز می‌کنه. و این خطرناک‌ترین سقوطه. سقوطِ به دنیایی ورای انسانیت.