قَالَتْ عَائِشَةُ لَدَدْنَاهُ فِي مَرَضِهِ، فَجَعَلَ يُشِيرُ إِلَيْنَا أَنْ لَا تَلُدُّونِي! فَقُلْنَا كَرَاهِيَةُ الْمَرِيضِ لِلدَّوَاءِ، فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ أَلَمْ أَنْهَكُمْ أَنْ تَلُدُّونِي، قُلْنَا كَرَاهِيَةَ الْمَرِيضِ لِلدَّوَاءِ، فَقَالَ لَا يَبْقَى أَحَدٌ فِي الْبَيْتِ إِلَّا لُدَّ، و اَنَا أَنْظُرُ (وَ نَحْنُ أبَینَا). عايشه گفت: در زمان کسالت رسول‌الله(ص) به‌ زور در دهان ایشان دوا ريختيم. با اینکه حضرت امر کرده بودند، ابداً چیزی به من نخورانيد. ما گفتيم اصولاً هر مريضی از دوا بدش می‌آيد. سپس فرمودند آيا من شما را از خوراندن هرگونه دوا نهی نكردم؟ سپس امر کردند که باید هر كسی كه در اين خانه حاضر بوده، جلوی چشم من، از همین دارو بخورد و ما از خوردن إبا کردیم. تاريخ طبری، ج2 ص437 صحيح البخاری، ج8 ص40 صحیح البخاری، ج7 ص17 صحیح البخاری، ج5 ص143 صحيح المسلم، ج7 ص24 طبقات الکبری، ج2 ص235 مسند احمد بن حنبل، ج6 ص53 .

تا روز قيامت بر عايشه و حفصه لعنت .

كاش بزرگ نميشدم...

اين شاهكار خالي از لطفه كه گوش نكنيد .

بويِ بهشت مي‌وزد از مشهدت؛

خير در ماندن نيست؛ در نماندن است...

..

ای ملائک که به سنجیدنِ ما مشغولید؛ بنویسید که اندوهِ بشر بسیار است..

ولی این‌ بار که قهر کردیم فرداش دیگه برنگشتیم..

-

هنوز رد لبانت به روی گونه‌ی من هست هنوز عطر تنت از لباس من نپريده بپوش روسری‌ات را دوباره سرو بلندم كه رنگ سبز مى‌آيد به بانوان رشيده…

این سناريوي فيلم ها نبود كه سخت بود؛ زندگي كردن ما بود كه رو دست همشون مي‌زد..