eitaa logo
آرشیو سخنرانی های استاد رائفی پور
17.6هزار دنبال‌کننده
2.2هزار عکس
829 ویدیو
5 فایل
ارتباط با ادمین کانال @admin_3_1_3 @taha13651365 ادمین برای رسانه ها ارتباط با موسسه مصاف http://Masaf.ir http://my.masaf.ir کانال توییت های کیلیپ دار @Masafclips کانال روبیکا https://rubika.ir/masafbox2
مشاهده در ایتا
دانلود
🚨 بسیار مهم! ▪️ تفاهم‌نامهٔ اسلام‌آباد؛ فرصت آمریکایی برای مدیریت ایران؟ نشریهٔ سیاست خارجی «رسپانسیبل استیت‌کرفت» از جی‌دی ونس ، سر تیم مذاکره کنندگان امریکایی نقل می‌کند: «آنچه رئیس‌جمهور از ما خواسته این است که از این تفاهم‌نامه استفاده کنیم تا، به‌نوعی، اقتصاد نفتی جهان را دوباره تغذیه و بخشی از ذخایر را تجدید کنیم و سپس ببینیم چه برگ‌هایی در دست داریم.» ونس همچنین تأکید می‌کند که ترامپ فشار را از اقتصاد جهانی برداشته، بدون آنکه دستاوردهایش را واگذار کند و درحالی‌که گزینه‌های خود را حفظ کرده است. این سخنان نشان می‌دهد در محاسبات واشنگتن، تفاهم‌نامه کارکرد مشخصی داشت: «خرید زمان برای کاهش فشار نفتی، تجدید ذخایر و ارزیابی دوبارهٔ گزینه‌ها». وقتی این گفته‌ها را کنار تلاش آمریکا برای ایجاد مسیر عبور خارج از نظارت ایران در هرمز و پایبندنماندن به تعهدات اصلی توافق، بگذاریم، این برداشت تقویت می‌شود: تفاهم‌نامه برای واشنگتن فرصتی برای بهبود موقعیت خود در ادامهٔ تقابل بود؛ نه الزاماً تصمیمی پایدار برای پایان جنگ. در مقابل،سرتیم مذاکره کنندگان ایران  آقای قالیباف در ۲۷ خرداد تفاهم‌نامه را «کارنامهٔ شکست آمریکا» خواند و در ۹ تیر از آن با تعبیر «سند افتخارمان» یاد کرد. اکنون با توجه به فرمایش رهبر عزیزمان مبنی بر اینکه:: «از این لحظه، ما یعنی شما ملّت سرافراز و این خادم ناچیز، منتظر تحقّق شروط گفته‌شده خواهیم بود». این ارزیابی‌ها نیازمند بازبینی و توضیح‌اند: کدام دستاورد پایدار و اجراشده، چنین توصیف‌هایی را توجیه می‌کند؟ البته که این پاسخ هم کافی نیست که «از ابتدا می‌دانستیم آمریکا بدعهدی می‌کند»! اگر این احتمال را می‌دانستید، چرا پیش از تثبیت اجرای تعهدات، توافق را با چنین قطعیتی سند افتخار و شکست آمریکا معرفی کردید؟ ممکن است توافقی حتی با خطر نقض، برای کشور سودمند باشد؛ اما سودمندی آن باید با دستاوردهای واقعی و نسبتِ هزینه و فایده نشان داده شود. پیش‌بینی بدعهدیِ طرف مقابل، جای پاسخ‌گویی دربارهٔ نتیجهٔ توافق را نمی‌گیرد.  علی‌اکبر رائفی‌پور