راهکاری برای حل مشکل بیمه اسنپ و تپسی در جریان جنگ رمضان، مشکل مهمی به یکباره سر برآورد و آن هم مساله بیمه بود. قبلا توضیح داده‌ام که بیمه برای این نیست که وضع ما را خوب کند یا بتواند زندگی آرامی برای ما ایجاد کند. بلکه به ما این اطمینان را می‌دهد که بدترین رخداد برای ما رخ نخواهد داد. بسیاری از رانندگان اسنپ و تپسی خسارت زیادی در جریان جنگ دیدند. بسیاری روزها نتوانستند کار کنند. بسیاری مجبور بودند در زیر بمباران با ترس اینکه شاید نتوانند اجاره خانه را پرداخت کنند، همچنان به کار کردن ادامه دهند. بدون اینکه نه دولت و نه اپلیکیشن تپسی و اسنپ از آنها حمایت کنند. اینجا چند ایده برای حل مشکل بیمه اسنپ و تپسی مطرح می‌کند که می‌تواند به صورت پایلوت در مشهد پیاده‌سازی شود. ۱- بیمه از طریق صندوق بیمه: تمام رانندگان اسنپ و تپسی می‌توانند با حمایت یک صندوق بیمه معتبر خود را بیمه کنند. در این روش پلتفرم موظف است مانند کارفرما (با توجه به برخی استانداردها که می‌شود روی آن بحث کرد) به هر فرد درصدی از حق بیمه‌اش را پرداخت کند. ۲- قرارداد با شرکت‌های بیمه توسط پلتفرم: پلتفرم می‌تواند با چنین قراردادی، برای بیمه رانندگان مبلغی را به عنوان تخفیف دریافت کند. ۳- بیمه تعاونی: در این روش تمام رانندگان اسنپ و تپسی تحت یک تعاونی خدماتی جمع شده و یک بیمه تعاونی تشکیل می‌دهند. در اینجا نیز پلتفرم موظف است درصدی از کمیسیون را به صندوق حمایت از تعاونی واریز کند. این بیمه‌ها می‌توانند در زمان بیکاری فرد (خرابی ماشین یا مریضی خود فرد) به او پرداخت شود. همچنین پلتفرم‌ها باید موظف شوند که به رانندگان زمان‌هایی در سال مرخصی با حقوق بدهند. اما اینها خواب و خیال باقی خواهد ماند مگر اینکه رانندگان اسنپ و تپسی با یکدیگر متحد شده و اتحادیه تشکیل دهند تا بتوانند حقوق خود را پیگیری کنند. در غیر این صورت همچنان تحت ستم باقی خواهند ماند. مشکل این است که این افراد تصور می‌کنند سود می‌کنند. با راننده‌ای صحبت کردم که ادعا می‌کرد ماهی ۳۰ میلیون درآمد دارد و تصور می‌کرد درآمد خوبی است. در حالی که حقوق او نزدیک به کف حقوق بود. اگر کف حقوق را با حق بیمه‌ای که کارفرما پرداخت می‌کند جمع بزنیم، در واقع در سال ۱۴۰۴، کف حقوق نزدیک به ۲۰ میلیون تومان بود. (برای ۴۴ ساعت کار در هفته) این فرد برای ۱۰ تا ۱۲ ساعت کار در روز در هفت روز هفته ۳۰ میلیون تومان دریافت می‌کرد. این جدای از آن بود که خودرواش را طی این مسیر شدیدا مستهلک کرده بود. بنابراین پیش از هر کار باید این توهم را از سر رانندگان خارج کنیم که تصور می‌کنند اسنپ و تپسی به سود آنها است یا حتی اینکه نمی‌توانند شرایط را تغییر دهند. بیایید دوباره مشهد را روایت کنیم، اینبار به عنوان «شهری برای همه» @mashhad_for_all @ahmadsobhani_shora

بازسازی پس از جنگ: شهرداری تهران و همینطور دولت توان آن را ندارند که تمام منازل و شرکت‌های از بین رفته در اثر جنگ اخیر را بازسازی کنند. اول آنکه سرمایه کافی برای چنین کاری را ندارند و دوم آنکه نیازی برای چنین کاری حس نمی‌کنند. جنگ اخیر اگرچه خرابی زیادی به بار آورد اما می‌تواند منجر به آن شود که یک بازآرایی جمعیتی و سیاسی جدید در کشور ایجاد شود. بازآرایی که نزدیک به ۳۰ سال سیاسیون ایران خواستار آن بودند اما توان آن را نداشتند. در واقع دولت نباید به دنبال بازسازی منازل باشد، بلکه باید به دنبال آن باشد که یک نقشه جدید جمعیتی در کشور ایجاد کند و با ارائه تسهیلات در نقاط مهم کشور و همینطور مایل کردن منابع به آن نقاط، تمرکز را از تهران برداشته و به سایر نقاط کشور منتقل کند. یکی از نقاطی که احتمالا مد نظر خواهد بود، شهر مشهد است. به شخصه انتظار دارم طی چند سال آینده خیل عظیمی از متخصصان از تهران به مشهد، اصفهان، تبریز و شیراز مهاجرت کنند. این جمعیت متخصصان بدون داشتن نقشه راه توسعه در مشهد نمی‌تواند به کار گرفته شود. به زودی در مشهد شاهد بحران مسکن خواهیم بود چرا که این جمعیت نیاز به مسکن دارند. همینطور بحران جمعیتی و بحران آب ایجاد خواهند کرد. تورم را تشدید خواهند کرد و فشار زیادی بر خدمات عمومی وارد می‌کنند. آیا شهرداری مشهد برای چنین وضعیتی آمادگی دارد؟ این وضعیت می‌تواند منجر به بهبود وضعیت زندگی همه مشهدی‌ها شود. یا اینکه وضعیت همه را بدتر کند و اینکه کدام مسیر را طی کنیم وابسته به انتخاب خود مشهدی هاست. بیایید دوباره مشهد را روایت کنیم، اینبار به عنوان «شهری برای همه» @mashhad_for_all @ahmadsobhani_shora

چرا کسب و کارهای خرد در مشهد رشد نمی‌کنند؟ مشکلی که در ادامه مطرح می‌شود، ابدا منحصر به مشهد نیست. اما مشاهدات در مشهد را ذکر می‌کنم. کسب و کارهای خرد در مشهد با مشکلات بسیار زیادی مواجه هستند. از ناتوانی در دریافت وام، تا هزینه بالای اجاره بها. مساله اصلی این است که کسب و کارهای خرد اکثرا هیچ نماینده‌ای در شهر و حتی در مجلس ندارند. بنابراین بدیهی است که حتی در جلساتی که بین شورای شهر و نمایندگان بخش خصوصی تشکیل می‌شود، غایب باشند. اکثر اتحادیه‌های اصناف در مشهد چیزی جز مضحکه‌ای که تنها کارشان قیمت‌گذاری یا دریافت پول برای ارائه جواز کسب است، نیستند. آخرین باری که به اتحادیه خود مراجعه کرده و نتیجه گرفتید کی بود؟ کدام مشکلتان توسط اتحادیه رفع شد؟ آیا اگر بعد از ۱۰ سال که در یک منطقه فعال بودید و حالا صاحب ملک می‌خواهد شما را بیرون کند، اتحادیه به شما در مورد دریافت سرقفلی کمک می‌کند؟ آیا اتحادیه به شما خدمات قضایی ارائه می‌دهد؟ پس اتحادیه به چه دردی می‌خورد؟ چرا کسب و کارهای خرد و اصناف هیچ صدایی در مشهد ندارند و از همه مهم‌تر چرا عمر کسب و کارهای خرد در مشهد به طور متوسط کمتر از ۵ سال است؟ بیایید دوباره مشهد را روایت کنیم، اینبار به عنوان «شهری برای همه» @mashhad_for_all @ahmadsobhani_shora

در مورد مساله حق خیلی از افراد می‌گویند که حق ما این نیست. یا فلان چیز حق ماست. مساله این است که حق مستلزم یک نظام حقوقی برای تضمین حق است. یعنی اگر کسی یا قانونی نباشد که حق شما را تضمین کند، شما حقی نخواهید داشت. بله حق ما زندگی خوب است. اما وقتی نماینده‌ای نداشته باشیم که این حق را تضمین کند، بدیهی است که به این حق نمی‌رسیم. بله حق ما این است که دستمزد خوب داشته باشیم. اما اگر کسی نباشد که این حق را تضمین کند، به راحتی این حق از ما گرفته می‌شود. توسط چه کسی؟ توسط کارفرمایی که معتقد است حق دارد کارگر ارزان در اختیار داشته باشد. بنابراین اگر آماده نباشیم برای حقوق خودمان به شیوه‌ای اصولی مبارزه کنیم، به زودی زمانی می‌رسد که می‌بینیم حقی نداریم. بیایید دوباره مشهد را روایت کنیم، اینبار به عنوان «شهری برای همه» @mashhad_for_all @ahmadsobhani_shora

در مورد سرقفلی قانون مربوط به سرقفلی در جهان بسیار مهم است. چون نشان دهنده قدمت یک کسب و کار است. اما بعد از اصلاح قوانین اجاره در دوره هاشمی و خاتمی یعنی ۱۳۷۶، این قانون ملغی شد جدای از اینکه خیلی از قوانین بد دیگر هم ایجاد شد. طبق قوانین سال ۵۶، اگر شما چند سال یکجا به کسب و کار میپرداختید، موجر باید مطابق با قیمت روز، به شما سرقفلی پرداخت می‌کرد. اما از سال ۷۶ به بعد این پرداخت منوط به قیدهایی شد که شاید بعدا در موردش حرف زدم. سرقفلی از نظر ماهیت باید در اختیار صاحب کسب و کار باشد. چون صاحب کسب و کار است که کیفیت کار را تضمین می‌کند. اما در حال حاضر سرقفلی در اختیار مالک است. در حالی که قطعا مالک هیچ جایگاهی در تضمین کیفیت محصول ندارد. همچنین سلب سرقفلی منجر به این شده است که بسیاری از کسب و کارها مجبور باشند به طور مرتب جای خود را تغییر دهند و بدین ترتیب مشتریان خود را از دست بدهند. البته حل این مشکل باید از طریق مجلس باشد اما شورای شهر می‌تواند با روش‌هایی به اصناف و بازاریان کمک کند تا بتوانند برای مدت طولانی‌تری به کسب و کار بپردازند و از حقوق خود در زمینه سرقفلی بهره‌مند شوند. امشب در ویراستی در مورد این صحبت میکنیم که قوانین اجاره چه مشکلاتی دارد و شورای شهر چه کمک‌هایی می‌تواند به مردم در این زمینه داشته باشد. ویراستی من را دنبال کنید https://virasty.com/AhmadSobhani بیایید دوباره مشهد را روایت کنیم، اینبار به عنوان «شهری برای همه» @mashhad_for_all @ahmadsobhani_shora

موقتی سازی کار و مسکن چه بلایی به سر ما آورده؟ کاری کرده که حتی نتونیم تصوری از امر سیاسی داشته باشیم و حتی راضی به نابودی کشور بشیم. برای مشاهده ویدیو به ویراستی من مراجعه کنید https://virasty.com/AhmadSobhani/1776329707297377358 بیایید دوباره مشهد را روایت کنیم، اینبار به عنوان «شهری برای همه» @mashhad_for_all @ahmadsobhani_shora

جلسه آنلاین فینسوف: قوانین اجاره به نفع کیست؟ https://virasty.com/golang/1776360491470976140

در باب دلالی شهروندی رابطه بین مسئولین شهری (و حتی کشوری) با شهروندان، رابطه طولی نیست بلکه عرضی است. هرکس در دنیا شغلی دارد و در ازای آن شغل درآمدی دریافت می‌کند. مسئولیت شهری نیز یک شغل است و هیچ مزیتی برای کسی ندارد. بنابراین اینکه ما از مسئول شهری بخواهیم کاری که وظیفه اش است و برای آن حقوق دریافت می‌کند، به درستی انجام دهد، نیاز به دلال ندارد. آیا شما برای خرید نان از نانوایی نیاز به واسطه دارید؟ پس چرا تصور می‌کنید برای نیازهای شهری خودتان نیاز به واسطه خواهید داشت؟ پیام‌هایی این چنین که به واسطه‌هایی از جمله کانال‌های خبری، روزنامه‌ها و... ارسال می‌شود جدای از اینکه اثرگذاری خاصی ندارد، منجر به آن می‌شود که مسئول شهری تصور کند می‌تواند بر برج عاج نشسته و بر ما فرمان براند. بیایید دوباره مشهد را روایت کنیم، اینبار به عنوان «شهری برای همه» @mashhad_for_all @ahmadsobhani_shora

فاجعه خصوصی‌سازی اتوبوسرانی مشهد: خصوصی‌سازی اتوبوسرانی مشهد تبدیل به یک فاجعه شده است. همه از آن ناراضی هستند و امروز تقریبا کسی نیست که بتواند از سیستم حمل و نقل عمومی مشهد دفاع کند. دلایل این موضوع از این قرار است. ۱- خطوط اتوبوسرانی در مشهد برای زائران طراحی شده نه شهروندان و به همین خاطر عمده خطوط ماهیت فصلی پیدا کرده‌اند. ۲- با فشار شهرداری و نمایندگان مشهد، نرخ کرایه اتوبوس لنگر انداخته و کفاف تامین هزینه‌ها را نمی‌دهد. ۳- مابه التفاوت هزینه واقعی سفر شهروندان با قیمت بلیت که قرار است توسط دولت و شهرداری تامین شود یا پرداخت نمی‌شود یا با فاصله زیاد پرداخت می‌شود. ۴- قراردادهای شهرداری بر اساس تعداد مسافر تعیین می‌شود نه مسافت پیمایش شده. این موضوع منجر به توقف‌های گاه طولانی در مسیر می‌شود. ۵- اتوبوس‌های کهنه و قدیمی عمدتا به مسیرهایی تعلق می‌گیرد که بیشترین مسافر را دارند (حاشیه‌های شهر) راه‌کاری که برای این اقدام می‌‌توان در نظر گرفت این است: ۱- بازتعریف خطوط اتوبوسرانی مبتنی بر نیازهای شهروندان (نه زائران) به این ترتیب که خطوط مترو با محوریت حرم و مراکز خرید و تفریح توسعه پیدا کند و خطوط اتوبوس با محوریت حاشیه شهر و اتصال دائم به مترو. همینطور تعریف متغیرهای کلیدی مثلا اینکه فاصله هیچ فردی تا اولین ایستگاه اتوبوس بیشتر از ۵۰۰ متر نباشد و فاصله هیچ دو اتوبوسی از یکدیگر بیشتر از ۱۰ دقیقه نباشد. همینطور تمام خطوط اتوبوس به نوعی به یک ایستگاه مترو متصل باشند. ۲- فروش اوراق مشارکت در زمینه خط مترو و مشارکت مردم در درآمدهای مترو. ۳- دریافت مالیات از مالکانی که عبور مترو منجر به افزایش ارزش زمین آنها خواهد شد. ۴- در اختیار گرفتن خطوط اتوبوسرانی که ماهیت فصلی دارند، توسط شهرداری چرا که این خطوط در زمان‌هایی که مسافر زیاد است توانایی پاسخ دهی به تقاضا را ندارند و در زمان‌هایی که مسافر کم است، باعث ناراحتی مسافران می‌شوند. (زیرا ظرفیت را کاهش می‌دهند) بدین ترتیب می‌توان یکبار دیگر نقشه حمل و نقل عمومی مشهد را متحول کرد اینبار به عنوان خدماتی که به همه مشهدی‌ها می‌رسد. بیایید دوباره مشهد را روایت کنیم، اینبار به عنوان «شهری برای همه» @mashhad_for_all @ahmadsobhani_shora

در باب الیت و مشکلات آن شرکت الیت، که در ابتدا قرار بود مشکلات بسیار زیادی از شهرداری از جمله مشکل پارک حاشیه‌ای را حل کند، اکنون خودش به یک معضل تبدیل شده است. بسیاری از همشهریان به این موضوع اعتراض دارند که پارکبان‌ها رفتار بدی دارند. همچنین بسیار کند عمل می‌کنند به طوری که نیم ساعت اول که پارک رایگان است، به دلیل تاخیر پارکبان در ثبت پلاک، (برخی معتقدند که این تاخیر عمدی است) هزینه‌ای برای افراد لحاظ می‌شود. سیستم الیت نیز مشکل دارد به این معنی که بعضی مواقع بسیار دیر برای راننده پیامک ارسال می‌شود که خود این موضوع منجر ناتوانی در شکایت می‌شود. همچنین هیچ شفافیتی در قبال هزینه‌ها وجود ندارد و مشخص نیست که چگونه و با چه مکانیسمی هزینه‌ها ثبت می‌شود. از همه بدتر اینکه با تمام این مشکلات، شرکت الیت زیان ده است. در واقع سیستمی که طراحی شده بود تا مشکل پارک حاشیه‌ای را رفع کند و با درآمد آن پارکینگ احداث کند، اکنون خود باری بر دوش شهرداری شده است. شهرداری نیز به جای بهبود اوضاع تلاش می‌کند تا خیابان‌های بیشتری را مشمول الیت کند تا به این طریق درآمدهای این شرکت را افزایش دهد. اما همانطور که می‌دانیم اینها نیز جوابگوی شرایط نیست. بعدها بیشتر در این مورد صحبت خواهم کرد. بیایید دوباره مشهد را روایت کنیم، اینبار به عنوان «شهری برای همه» @mashhad_for_all @ahmadsobhani_shora