‌ ادب شاید، نمی‌دانم اما شاید نام دیگرِ شناختنِ اندازه(قَدر) است آن هم در این جهانی که همه‌چیز را می‌بینی که از مدارِ تعریف خارج شده، و امروز آموزگارِ بزرگِ اندازه‌های وجود، پا به این عالم گذاشته است، شاید باید تا به جامعه بیاموزد که قدرت بدون تواضع، طغیان می‌شود و حکومت بدون خدمت و چشم‌های مردم، استبداد.. عباس(ع) می‌آید تا نشان دهد که بلندترین قامت‌ها، آنانی‌اند که برای آسایش دیگران سایه‌بان می‌شوند نه دیوار.. و ابرهای قلب‌ها می‌شوند تا به وقت کویر شدن، باران شوند، او آمده تا شفایِ دردهای اجتماعی ما و گمشده‌ی دیوان‌سالاری‌هایِ خسته‌مان‌شود، او دقیقاً همین ادب است.. ادبی که در آن، مسئولیت یعنی سپر شدن برای بلا و مدیریت یعنی تشنه ماندن تا سیرابیِ جمع.. جامعه‌ای که عباس(ع) را می‌فهمد، قانونش احترام به مردم‌ش و شنیدن تشنگیِ مردم‌ش است و حاکمش، نگهبانِ حریمِ حرمت‌هاست، نه صرفاً نگهبانِ توجیهات و کلیات .. ! ‌ر

‌‌ نام علی دوا و دلیل دوام ماست دنیای ما علیست که دنیا به کام ماست جز سفره‌ی علی پدرم گفت ای پسر از هرکجا که لقمه بگیری حرام‌ ماست ‌‌

منم جناب اردی بهشت منم... ‌

‌ چه شود که شامِ هجران؛ برسد به صبحِ وصلت :) ‌

وقتی یه اصفهانی میخواد کار خیر کنه😂 ‌

‌ موهای کف اتاقم بیشتر از موهای روی سرمه ‌

‌ "- به قول ِحاج حسین یکتا ك می‌گفت : بچه ها نَمیرید ؛ اگه بمیرید به جسدِتون دست نمیزنن میگن غُسل ِمیت داره .. ولی اگه شهید بشید سرِ تیکه‌ی کفَن‌ِتونم دعواست .." ‌

‌ زمین را گر شوی مالک طمع بر آسمان داری دم مردن همی بینی نه این داری نه آن داری!🤌🏻🫠 ‌

‌ اینجا دقیقا قلب یک ملت ایستاد... ‌

‌ سوسک میتونه از انفجار هسته‌ای جون سالم به در ببره، ولی اگه با روزنامه بزنی تو سرش میمیره! حالا فهمیدی رسانه چقدر خطرناکه؟🦦😂 ‌‌