از برای کشتن من کم نبود اسباب قتل

پرسیدم از طبیبی، احوال دوست گفتا

اگرچه معتقدم هرچه هست حکمت توست

از آخرت مگر که بپوشم نگاه را

در دلم بود که جان بر تو فشانم روزی

از گِلی دیگر مرا شاید پدید آورده‌اند

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

یک ذره وفا را به دو عالم نفروشیم