. بشینید کتاب یادداشتهای بغداد رو بخونید. نه برای الان. چون دیگه دیره. برای آینده. .

. بسم الله الرحمن الرحیم ساده، مصمم، پرصلابت این‌روزها، زیاد به او فکر می‌کنم. به او و انتخاب‌هایش. به وقتی‌که افسر جوان و گستاخ ساواک، مسخره‌اش کرد: «آشیخ! ریشت رو تراشیدن؟» و او در جواب گفت: «بله، سالها بود که چانه‌ی خودم را ندیده بودم و حالا الحمدلله می‌بینم.» می‌توانست اخم کند، سرخ و سفید شود، دندان روی هم بسابد و سکوت کند. اما نکرد. چون می‌دانست توی میدانی ایستاده که باید میان آشکار شدن ضعف و ناتوانی‌ خویش و خوشحالی جوجه‌سرباز پهلوی یکی را انتخاب کند. و او دومی را گلچین کرد. ساده، مصمم، پرصلابت. شبیه تمام روزهایی که پس از این تک‌ْسکانس طلایی آمدند. عجیب و باورنکردنی، اما شدنی. وقتی ماهها توی سلول انفرادی تنگ و تاریک زندان حبس شده بود، کتابهایی را که در برنامه داشت، ترجمه کرد. وقتی از سلول انفرادی آزاد شد، به زندانیان نماز جماعت آموخت و منبر حسینی رفت. حتی وقتی به ایرانشهر تبعید شد، یکی از ستونهای اصلی تبیین و رفع شبهات در سیستان و بلوچستان شد. آن هم در شرایطی که کمتر کسی بود تا به رسمیت بشناسدش و جواب سلامش را بدهد. من این روزها زیاد به او فکر می‌کنم. به اینکه اگر آن روحانی سی‌و‌چندساله‌ی مشهدی بودم و بهار عمرم را میان چهاردیواری انفرادی می‌گذراندم، اگر شکنجه و تبعید می‌شدم، اگر پسر سه‌ساله‌ام، در زمان ملاقاتم در زندان، غریبی می‌کرد و به آغوشم نمی‌آمد، چه انتخابهایی می‌کردم؟ شبیه او مبارزه را با قوت ادامه می‌دادم یا از راهی که آمده بودم برمی‌گشتم؟ او که برنگشت. چرا که استادْتمام تبدیلِ تهدید به فرصت است. او مدتهاست رزم و زندگی را به هم آمیخته و برای همگان نسخه‌ای بدیع و متمایز ساخته. او سالهاست که به من و شما یاد داده ادامه‌ی پرقوت زندگی راه‌و‌رسم خاصی دارد: نه انفعال و رکود دارد، نه وادادگی و بیخیالی. و حالا نوبت ماست که انتخاب کنیم. حالا که بهمان یادآوری کرد زندگی را با قوت ادامه دهیم، باید حواسمان جمع باشد که در مشی مذهبی_سیاسی او، امتداد پرقوت زندگی ترجمانی ویژه دارد: نه مانند کسانی است که فارغ از شرایط جنگ و اوضاع مملکت، زندگی همیشگی‌شان را ادامه می‌دهند، مثل کسانی‌که طی هشت سال دفاع مقدس، نماز خواندند، روضه‌ی حسین‌بن‌علی گرفتند و قرآن به سر گذاشتند اما دریغ از یک روز حضور در جبهه یا حمایت از رزمندگان. و نه شبیه کسانی ‌است که از فرط رصد اخبار منفی و تهی بودن منظومه‌ی فکری، وا مانده‌اند، تمام زندگی را رها کرده‌اند و به گوشه‌‌ی انزوا و بی‌اثری خزیده‌اند. هیچکدام از این دو راه، مسیر انتخابی او نیست. چرا که سبک مسلمانی‌اش مساوی است با حرکت. نظیر چشمه‌ای که راه باز می‌کند و می‌جوشاند و می‌خروشاند: هم خودش به پا می‌خیزد و هم جامانده‌ها و در راه‌مانده‌ها را به حرکت می‌اندازد. و حال ما باید شبیه او باشیم. شبیه کسی که ایمان دارد قوت زندگیمان وابسته است به یک باور. به اینکه هرکجای جمهوری اسلامی قرار گرفتیم همانجا را مرکز دنیا بدانیم. آنقدر که انگار تمام کارهای عالم وابسته به حضور و نقش‌آفرینی ماست. چه جنگ باشد و چه نباشد. و اگر همین نکته را از او بیاموزیم ادامه‌دهندگان پرقوت زندگی خواهیم بود. ادامه‌دهندگانی ساده، مصمم و پرصلابت. https://eitaa.com/masture .

. ما پیروان این آقا هستیم. بنابراین سوگ ما هم حرکت خواهد داشت، نه رکود. .

. می‌خواین جون بگیرید؟ می‌خواین این غم‌های چنبره‌زده روی دلتون رو بتارونید؟ پاشید برید جمله‌جمله‌ی اولین پیام آقا سیدمجتبی خامنه‌ای رو بخونید. بعدش هم حسابی دعاشون کنید. لینک مطالعه: https://farsi.khamenei.ir/news-content?id=62800 .