در پایان، ذکر یادداشت استاد محترم، حجت‌الاِسلام و المسلمین میثم رستمی، مدیر اندیشکدهٔ مستعدّان اجتهاد (تحت اشراف استاد میرهاشم حسینی، تولیّت حوزهٔ علمیّهٔ مجتهدی) رو شایسته می‌دونم، هرچند ایشون به احتمال تصحیف در متن کتاب شهید اول رو ذکر نکرده‌ن:

🔰 تاریخ شهادت امام مجتبی علیه السلام 📝 برگرفته از تحقیقات مدیر اندیشکدهٔ مستعدّان، حجت‌الاِسلام و المسلمین رستمی در میان شیعیان در اینکه شهادت امام حسن مجتبی(علیه السلام) در چه روزی واقع شده است، سه قول وجود دارد: ۱.«آخر صفر» که فقط مرحوم کلینی در کتاب کافی فرموده‌اند. ۲. «بیست و هشت صفر» که این تاریخ را شیخ مفید در کتاب «مسار الشیعة» نقل می‌کنند؛ ولی در ارشاد این نقل را ندارند و همچنین شیخ طوسی در «تهذیب الأحکام» این تاریخ را در روز پنجشنبه صحیح می‌دانند. ۳.«هفت صفر» 🔸اسانید این تاریخ به شرح ذیل است: سند اوّل←«تثبیت الإمامة» که برای قاسم بن ابراهیم است که معاصر امام کاظم تا امام عسکری(علیهما السلام) بوده و آن را از امام کاظم نقل کرده. [کانال مطرود: قاسم بن ابراهیم در تاریخ ۲۴۶ از دنیا رفته، در حالی که دورهٔ امامت امام هادی(ع) تا ۲۵۴ ادامه داشته و بعد از اون، دورهٔ امامت امام حسن عسکری(ع) شروع شده، بنابراین، صحیح اینه که گفته: معاصر امام کاظم(ع) تا امام هادی(ع)] ⬅️اما به این کتاب نمی‌شود اطمینان کرد؛ چون معلوم نیست دقیقا برای کیست چراکه این کتاب تازه پیدا شده و و در واقع این کتاب را به قاسم بن ابراهیم نسبت داده اند. و نجاشی نیز چنین گفته: «له کتاب» که معلوم نیست کدام کتاب باشد و توثیق هم نکرده و شیخ مفید نیز خبر نداده و اصلاً «تثبیت الإمامة» کتاب روایی نیست، بلکه بحثش ادلّهٔ اثبات امامت است. 🔸سند دوم←شهید اول 🔸سند سوم←مرحوم کفعمی در کتاب «مصباح کفعمی» 🔸سند چهارم←پدر شیخ بهایی، یعنی عزالدین حسین عاملی 🔸سند پنجم←بحث بعدی سیرهٔ علما است. ................................ نظر اهل تسنّن: طبقات> طبقهٔ خامسه، ج ۱، ص۳۵۴: حسن بن علی پنجم ربیع الأوّل از دنیا رفت. «أنساب الأشراف» از بلاذری هم همین نظر را دارد. .............................. در شیعه قدیمی ترین سند که از راویان ثقه و قبل از کلینی است، سعد بن عبدالله اشعری است که ۳۰۱ ق از دنیا رفته و نیز در کتاب «فرق الشیعة» یا «المقالات و الفرق» (که گویا یک کتاب است) آخِرِ صفر را صحیح می‌دانند. «الکافي» هم همانطور که بیان شد، آخر صفر را بیان می‌کند (امّا ۲۸ صفر و آخر صفر خیلی فرقی ندارد). آنان که این دو را جدا می کنند (یعنی می گویند ۲۸ صفر غیر از آخر صفر است) می‌گویند ۲۸صفر قائل کمتر دارد و آخر صفر هم که یک نفر قائل دارد؛ لذا قبول نیست و ... . شیخ مفید در کتاب «مسار الشیعة» ۲۸ صفر را فرموده؛ ولی در کتاب «إرشاد* فقط می گوید صفر.«مسار الشیعة» با رویکرد تاریخ ولادت‌ها و شهادت‌ها نوشته شده؛ ولی «إرشاد» با رویکرد تاریخ زندگانی امامان به رشتهٔ تحریر درآمده. شیخ طوسی در کتاب «تهذیب الأحکام» فقط ماه صفر را ذکر می‌کند؛ ولی در «مصباح المتهجّد» ۲۸ صفر را به طور دقیق بیان می‌کند. مرحوم کفعمی در «بلد الأمین» می‌گوید ۲۸ صفر و در «مصباح» می‌گوید ۷ صفر. ما در کتاب‌های تاریخی هفت صفر را نداریم و اوّلین نفری هم که این تاریخ را بیان کرده، شهید اول است، آن هم در کتاب فقهی نه تاریخی! و ما نمی‌دانیم این سخن را از کجا آورده است. اهل سنّت هم اوایل ربیع را بیان کرده‌اند که بیشتر با آخر صفر می‌سازد. 💠 تذکّر این نکته لازم است که خبر شهادت حضرت بالأخره همان روز پخش نشده و تا انتشار خبر، چند روزی طول کشیده است؛ به همین دلیل، قول اهل سنّت با آخر صفر می‌سازد. علّامهٔ مجلسی هم در «جلاء العیون» که کتاب فارسی است، می‌گوید اشهر ۲۸ صفر است. در بحار هم ۲۸ صفر آمده است. شیخ عباس قمی هم در «انوار البهیة» ۷ صفر را گفته؛ ولی در «مفاتیح» و «منتهی الآمال» که بعد از آن نوشته شده است، از نظر خودش برگشته و ۲۸ صفر را قبول کرده است. 🔹چرا علما هفت صفر را گفته‌اند؟ چون قول بزرگِ حوزه، یعنی شهید اول بوده است و علما نیز بیشتر با کتب فقهی مأنوس بودند و لذا چون دیدند شهید اول چنین فرموده، بقیهٔ علما هم همین نظر را قبول کرده‌اند. مرحوم حاج شیخ، مؤسس حوزه قم هم همین رسم نجفی‌ها را انجام می‌داد و آن را به قم آورد؛ ولی رسم مردم همان ۲۸صفر بود. لذا ما قول ۲۸ صفر را قبول می‌کنیم که از کتب تاریخی سند داریم و بزرگان قبول کردند؛ و لذا به این بحث که منقول است «به خاطر تولّد یکی از پادشاهان که هفتم صفر بوده شهادت حضرت را در ۲۸ صفر برگزار می کردند»، کاری نداریم؛ چون ما خودمان سند تاریخی داریم. 📎 لینک دعوت به کانال اندیشکده مستعدان https://eitaa.com/joinchat/1079706013Ceed9a368e3

🔰سومین نشست تخصّصی فقه و حکمرانی تربیتی توسط گروه فقه تربیت مؤسّسهٔ عالی فقه و علوم اسلامی برگزار می‌شود: ⬅️موضوع: ماهیّت و مسائل فقه حکمرانی تربیتی 🎤حجّت‌الإسلام و المسلمسن عبدالحسین خسروپناه؛ دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی 🗓 سه‌شنبه ۱۴ مرداد ماه ⏰ساعت ۱۷ تا ۱۹ 🏢بلوار شهید صدوقی، خیابان حضرت ابوالفضل علیه‌السلام، مجتمع شهید صدوقی، مؤسّسه عالی فقه و علوم اسلامی، طبقه سوم. 🆔 eitaa.com/mfos_ir

#معرفی_کتاب در #بهخوان بخوانید: https://behkhaan.ir/reviews/9cb38b4e-3c72-4334-86e4-f171ec23b1c7?inviteCode=G24sChf8BAkY

📘 کتاب: سنن تاریخی در قرآن ◀️ نویسنده: جواد سلیمانی امیری 📚چکیدۀ کتاب: سنت‌های الهی حاکم بر تاریخ، ضوابطی است که خداوند برای تدبیر جوامع تعیین نمود؛ از آنجا که فرجام سریان این سنن نابودی باطل و اهل آن و بقاء حق و اهل آن است، شناخت آن‌ها می‌تواند ما را برای بسترسازی جریان سنت­های حمایت­گر اهل حق و تضعیف­ کننده اهل باطل مهیا نماید. در این اثر بیست و دو سنت از سنن الهی معرفی شده که شش سنت مختص اهل ­حق و شش سنت مختص اهل باطل بوده و ده سنت مشترک بین آن‌ها است. #تازه_های_نشر لینک خرید آنلاین کتاب: https://eshop.iki.ac.ir/shop/7/Product/5387 انتشارات موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) eitaa.com/hatif_ir www.instagram.com/hatif_ir

کتاب مرتبط، توی موضوع «سنّت‌های تاریخی در قرآن کریم»، به قلم شهید سیّدمحمّدباقر صدر.

🔴تاریخ تکرار نمی‌شود! تحلیل جنگ و صلح در مکتب حسینی در گفت‌و‌گو با سعید طاووسی مسرور/ بخش اول 🔹برخلاف تصور رایج، مکتب حسینی صرفاً به معنای قیام و جنگ در هر شرایطی نیست. امام حسین (ع) بر اساس مصلحت‌سنجی و برای بقای دین، شهادت را برگزید، همان‌طور که برادرشان امام حسن (ع) پیش‌تر بر اساس همان عقلانیت، صلح را انتخاب کرد. این دوگانگی ظاهری، نشان‌دهنده سیال بودن امر سیاسی و لزوم انتخاب بهترین راهکار در هر زمانه است. 🔹برداشت زیدی‌مآبانه از عاشورا که آن را به درس «قیام در هر شرایطی» تقلیل می‌دهد، با سیره دیگر ائمه سازگار نیست. شاگرد اول‌های مکتب عاشورا مانند امام سجاد (ع) و امام باقر (ع) قیام نکردند. درس اصلی این واقعه، تبعیت محض از امام زمانه است؛ چه امر به قیام کند، چه صلح، و چه تقیه و جهاد علمی. 🔹متن کامل را از اینجا بخوانید🔹 🔶 پایگاه مطالعاتی-تحلیلی سدید🔶 🆔 @farhangesadid 🌐https://eitaa.com/farhangesadid