در بسیاری از کتابهایی که برای اثبات شهادت یکی از دختران امام حسین(ع) به نام رقیّة ر خرابهٔ شام نوشته شده هم به این اشعار استناد شده و تصوّر کردهن این اشعار، از «سَیف بن عَمیرة» یکی از اصحاب امام صادق(ع) هست، در حالی که چنین استنادی صحیح نیست، از جمله مثلاً کتاب «شهیدهٔ شام»، اثر شیخ محمدحسن وکیلی، استاد درس خارج فقه و اصول حوزهٔ علمیهٔ مشهد و نویسندهٔ کتابهای دورهٔ بینهایت مؤسّسهٔ جوانان آستان قدس رضوی.
عکسها از خلاصهٔ کتاب شهیدهٔ شام گرفته شده (سوگنامهٔ اسیر عشق و سفیر دمشق: مروری گذرا بر تاریخ حضرت رقیّه سلام الله علیها و اثبات تاریخی آن حضرت، ص ۸۴ و ۸۵).
مطرود🇮🇷
در بسیاری از کتابهایی که برای اثبات شهادت یکی از دختران امام حسین(ع) به نام رقیّة ر خرابهٔ شام نوشت
در ابن جا لازم به ذکره که حقیر قبلاً نوشته بودم که خلاصهٔ کتاب رو آستان قدس رضوی چاپ کرده؛ امّا حرفم خطا بود و صحیحش «انتشارات مُلک اعظم» هست و آستان قدس، خلاصهٔ کتاب آقای وکیلی رو چاپ نکرده.
مطرود🇮🇷
بندانی نیشابوری: «سیف بن عمیرة شاعر بود؛ راوی حدیث بود؛ ذکر مصیبت هم میکرد. آمد منزل امام صادق (ع)
در ضمن، توی فیلمی که فطرس مدیا درست کرده بود، آقای بندانی اسم سیف بن عَمیرَة رو هم به خطا دارن «عُمَیرة» میخونن، در حالی که درستش «عَمیرَة» هست، چنانکه علّامهٔ حلّی دربارهٔ این اسم تذکر داده (إیضاح الإشتباه، ص ۱۹۴؛ ترتیب خلاصة الأقوال، ص ۲۳۰).
رجال «أبی داوود» هم صحیح نیست، بلکه «ابن داوود» درسته، یعنی: حسن بن علی بن داوود حِلّی (۶۴۷-بعد از ۷۰۷ ق)، از همدرسهای علّامهٔ حلّی، که کتابی به نام «الرِجال» داره، که امروز معروفه به «رجال أبی داوود». شاید سَبقِ لسان بوده.
هدایت شده از استاد حمید وحیدی
9.6M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🔻حجتالاسلام حمید وحیدی در برنامه تلویزیونی «سوره فتح»:
اسلام با این مدل از پیشگوییهایی که در فضای مجازی رایج شده مخالف است و نمیخواهد که مومنین به این چیزها انس بگیرند.
@HamidVahidi_ir
#برش_کتاب
لابهلای مطالعه بهش برخوردم:
بسم الله الرحمن الرحیم. هرچه از دست برود، میتوان بدل و جایگزینی برای آن در نظر گرفت؛ امّا هیچ جایگزینی برای عمر یافت نمیشود. پس بکوشیم آن را در راهی صَرف کنیم که پشیمانی نداشته باشد؛ و آن، چیزی جز اطاعت خدا و تلاش در راه کسب رضای او نخواهد بود.
عمّار انقلاب: حیاتنامهٔ فکری و سیاسی علّامه محمّدتقی مصباح یزدی از تولد تا پیروزی انقلاب اسلامی (۱۳۱۳-۱۳۵۷)؛ سهراب مقدّمی شهیدانی، ص ۱۰۸