---

سلام از طرف کسی که سخت دلتنگ توست؛ و روزگار دور از تو جانش را به لب رسانده ... و اما عزیز قلبم! امام حسین همیشه همراهم! آقای ماه من! می‌دانم که خودت می‌دانی، این به ظاهر نوکرت، همان آدم پارسال نیست ... او خیلی شکسته تر، غمگین تر و خمیده تر از سال گذشته است؛ برای ادامه حیاتش سهم بیشتری از تو را نیاز دارد. نمی‌دانم این حکمت فراق چیست که چند سالی میان این ناچیز و شما جا خوش کرده؛ آخر ای گل بهارم! خودت می‌دانی که نوکرت دوری و دوستی سرش نمی‌شود؛ او فقط محضر تو را می‌خواهد تا آرام جانش شود؛ تا مرهمی شود بر تمام زخم های وجودش؛ تا مأوایی شود برای کوه اندوهش؛ او فقط حرم می‌خواهد. نمی‌داند صبر کردن یعنی چه ... عقل و درک او ناچیز تر از آن است که بتواند حکمت این دریای فراق را درک کند، ولی آخر ای جانم! تو که می‌دانی چقدر دلتنگت هستم؛ تو که از تمام این ها خبر داری؛ این به ظاهر نوکرت را هم با گوشه چشمی نگاهی کن؛ می‌دانم که تو دَرهَم می‌خری و خوب و بد را جدا نمی‌کنی؛ پس ای آرام جانم! او را هم بخر که محتاج توست ... میدانم که تا به حال هوایش را داشته ای، داری، و خواهی داشت. دورت بگردم دُر گرانبهای من! امام حسین قلبم! -مأوا- ۱۴۰۵/۵/۹

اگه خسته شدی استراحت کن؛ ولی هرگز جا نزن !

چه می‌دونم ولی نوشیدنی فقط چای ☕️>>>

چون خیلی قشنگ بود:)

کتابِ " یک روز بعد از حیرانی "

خودِ واقعی بودن از هر چیزی قشگ تره .

♥️):