هر وقت سعی میکنم لبخند بزنم، احساس میکنم به آنچه رخ داده است، خیانت میکنم.
-داستایفسکی
و درنهایت مقصر که بود؟
آنکه مدت ها نادیده گرفته شده و حرف هایش شنیده نشده بود؟
یا آنکه با بی رحمی و بدون توضیح ترک شده بود؟
نمیدانم، و شاید هرگز نخواهم فهمید.
دوستم داشت؟ پس چرا وقتی قهربودیم خیلی راحت برام چندین جایگزین آورد و باهاشون جوری رفتار کرد که فقط با من باید میکرد؟