:))

میزارم اینجا چون میدونم سال بعد میتونم روی ویدیوم بزارمش:))

وقتی که کنکور اون رتبه ای رو آوردم که میخواستم، وقتی معدل الف پایه دوازدهم شدم، وقتی که فوتسال مدالم رو گرفتم، وقتی از زبون همه شنیدم ما مطمعن بودیم که تو میتونی، وقتی که اولین حقوقم رو دریافت کردم:)) دیر نیست اون روز ، سال بعد تو هول و هوش همین روزها🌱 قول با انگشت کوچیکه🌟

۱. گر توانی که بجویی دلم امروز بجوی ورنه بسیار بجویی و نیابی بازم https://eitaa.com/maybe_writer 💞

:)) چقدر قشنگگ دم شمااا گرمه

میشه بپرسم اولین حقوقت سر چی بود؟ اگر دوست داری بگو البته :) . . بله ولی فعلاا من حقوقی نداارم😭 یعنی چون دارم درس میخونم سرکار نمیرم انشاالله سال بعد که سرکار رفتم بهتون میگمم

میتونم باهات حرف بزنم و یجورایی مشورت بگیرم؟ . . بلههه حتماا خوشحال میشم اگه ذره ای بتونم کمکتون کنم!

از دانشگاه رفتن میترسم از اینکه کنکور بدم یانه؟ من یازدههمم و از الان برای تست زدن و... باید تمرین کنم ولی نمیدونم دانشگاه برم یانه!اصن فرضا که خواستم برم از کجا معلوم قبول شم تو شهره خودمون قبول شم اصن اینجور چیزا خیلی منو میترسونه . یه فکریه دو سه روزیه ذهنمو خیلی مشغول کرده اینکه نرم دانشگاه و تا دیپلمو بخونمو بعد از اون روی یه مهارت فکر کنم اخه اینجوری واسه خودم و خونوادمم یجورایی بهتره مثلا خیاطی ، من علاقه انچنانی به خیاطی ندارم ولی میتونه کمک کننده باشه تو این دوره زمونه و حالا با توجه به مدل لباسایی که هست خودت هرجور که بخوای میدوزی علاوه بر این میتونی یه نیازه اساسی خونواده ت رو هم رفع کنی اینا همشون خیلی خوبه ولی میترسم استعدادشو نداشته باشم یا نتونم یا ازش خسته شم و خوشم نیاد و به کل تصورات خونواده وپولای بابام هدر بره از اون مهمتر عمر و وقتم.... اصن رفتم دانشگاه بعدش چیکار کنم؟ اصن میتونم یه شغل پیدا کنم ؟ یا نه بازم پولای بابام هدر میره و من هیچکاره نمیشم !! از اینده ای که نمیدونم قراره چه شکلی باشه وحشت دارم از اینکه نمیدونم چی میخوامم بیشتر. . . فرزندم! ممنون که احساسات و نگرانی هات رو دراختیار من گذاشتی! گمان میکنم که همه ما توی سن ۱۶ تا ۱۸ سالگی راجب این اتفاقات ترس داریم و موضوع همگانی هست پس استرس نداشته باش که فقط منم که نمیدونم چیکار بکنم! (*این چیزی که میخوام بگم صرفا نظر خودم نیست و از تجربیات دیگران هم دارم میگم هرچند ممکنه درست نباشه یعنی من باهاش موافق نباشم چون من خودم که تجربه نکردم) ببین اینکه راجب آینده ات نگرانی خیلی خوبه، اما اگه این نگرانی تبدیل بشه به ترسی که باعث بشه اهمال کاری کنی خیلی بَده! دانشگاه رفتن از نظر من خیلی خوبه یعنی حتی شده توی رشته ای که اصلا تو بگو (جلبک شناسی ته صحرا عربستان) ولی دانشگاه رو باید بری، یعنی یه دوره تحصیلی هست که واقعا رشدت میده چون اولین مواجه تو با جامعه است! و دیدم اغلب مردمی که دانشگاه رفتن یهو بزرگ شدن، حالا نمیگم اونی که دانشگاه نرفته بزرگ نیستا نه منظورم اینه جایگاه اجتماعی خودش رو سریعتر پیدا کرده! پس نگران اینکه قبول نشی نباش تو خوندن رو بخون انشاالله بهترینش رو قبول میشی🤍 و اینم بگم خوندن به این معنا نیست که ۲۴ ساعته بخونی و به هیچی نرسی نه تو تلاشت هم بکن زندگیت هم بکن! خلاصه درکل تو اینجا تو سه تا گزینه داری گزینه یک دانشگاه گزینه دو مهارت گزینه سه هردوباهم.. کی گفته اگه دانشگاه بری نمیتونی مهارت چیزی رو یاد بگیری یا بلعکس؟ از نظرم اول از همه بشین دو دوتا چهارتا کن ، هدف انتخاب کن اگه هرکدوم از اهدافت بود براش بجنگ و مطمعن باش انسان باهدف با توکل به خدا موفق میشه اینو بهت قول میدم!🤍 یه بار به یکی گفتم اگه نشه چی؟ گفت: تو تلاشت رو کردی که بشه و اینطوری میش وجدان خودت شرمنده نیستی.. امیدوارم تونسته باشم بخشی از دلنگرانی هاتون رو کم کنم!* در اخر این چیزهایی که گفتید وحشت داره ولی وحشت اصلی اینه چند سال دیگه بگی: ( اگه اون زمان تلاش میکردم و شروع میکردم و نمیترسیدم از شروع کردن چی میشد؟ )

انگیزه اصلا نداشتم ولی این رو وقتی دارم با خودم تصور میکنم وقتی دارم زندگیم رو میبینم انگیزه میده بهم خیلی زیااااد:) [و ناگهان نوبت تو میشود*]

و صدای رامبد جوان [شد شد شددددد شددددددددد]