#پاراگراف
۴_ناتمام:)
من در تمامی عمر اندکم چیز هایی را به دست ارزو میسپردم که نمیدانستم سند مالکیت خورده است یا نه؟!
یا انقدر گاه ارزو هایم بلند پروازانه است که نمیدانم ایا میتواند پرواز کند؟ پس با خویشتن میگویم:
مگر چقدر از عمر اندک تو باقی مانده است که توانی همه را به پرواز دراوری؟
حال که اینطور میگویم شاید متوجه منظور های مبهم بنده نشوید چون به راستی خودم هم حرف های خویش را متوجه نیستم پس با ذکر یک مثال اغاز میکنم و در عبارت رویا و ارزو هایم کمی واضح تر سخن به عمل می اورم،ناگفته نماند که گَه این ذهن مشوش و ژولیده را توصیف کنی مشخص نمیکند تا کی ادامه یابد.
القصه گوش فرا بدهید اغاز میکنم:
یک روز که طبق معمول در حال چرخیدن در گوشی بیانتها و خبرهای تمام نشدنی بودم که نظرم بر یک مطلب و سخنی درخشید در آنجا نگاشته بود:
هیچگاه هیچ کدام از نویسندههایی که میبینیم در اولین چاپ کتاب مشهور نشدهاند یا هیچگاه یک عکاس در اولین چلیکی که می گیرد شهرهترین و فرتورنگار دنیا نمیشود...
خلاصه من پس از به اتمام رساندن تمام این سخن زندگی بخش در اندیشه بودم
که من برای کار معینی آنچنان مصمم نیستم، روزی میگویم:
من بهترین نویسنده جهان میشوم و همه را مبهوت نوشتههایم میکنم؛
روزی دگر میگویم: اصلاً وارد امنیت میشوم و از مردم در برابر ظلم دفاع میکنم یا روزی میگویم: فقط پزشکی
ناگفته نماند که آرزو عکاس حرفهای معلم کودکان معلم زبان شدن هم در این دل بی سر و پا سنگینی میکند اما اگر تمام این رویا هارا کنارهم بگذاری میفهمی که آدم بودن برترین شغل جهان است چه کسی میداند که تو فردا چه میشوی و اگر هرچی شوی و آدم نشوی چه بسا هیچ چیز نشده باشی...
نامه ای دیگر از دخترک خیال پرداز
_سیده ۲۱۳🌱
