بعضی وقتا خسته نمی‌شی… فقط خالی می‌شی، نه اشکی می‌مونه، نه حرفی، نه حتی دلی برای ادامه دادن. فقط یه سکوتِ سنگین، که هیچ‌کس نمی‌فهمه پشتش چی بود... لبخند می‌زنی تا کسی نفهمه، ولی درونت جنگه، یه جنگ بی‌صدا با خودت، با خاطراتت، با همه‌ی چیزایی که نتونستی درستشون کنی... و تهش فقط یه جمله تو ذهنت می‌مونه: «کاش هیچ‌وقت انقدر قوی نمی‌شدم که درد رو ساکت تحمل کنم.»

چِشم هآ تَغییر نِمی‌کُنند!

دقیقا کسیم که از همه جا رونده و از رفیقا خنجر خورده .

چشم های سیاهش که معمولا جدی است . زیر نور خورشید صبحگاهی در چشم‌خانه می‌رقصد!

زمانی که به خاک سپرده شوم حسرت آرزوهایی که به خاطر دیگران دنبالشان نرفتم به دل هیچ کس جز خودم نخواهم ماند روی آن دل با آن آرزوهای مدفون خاک ریخته خواهد شد. سپید

حجم استرسی که مدرسه داره وحشتناکه