بچه ها من من بچه ها

من امروز در حال فکر کردن به جواب سوالی که میگفت چرا خرده های کاغذ به سمت میله ربوده میشن؟ مغزم: چون خرده های کاغذ کوچولو و گوگولی ان و میله رو بغل میکنن تا احساس تنهایی نکنه

چرا شب امتحان در صورتی که هیچ وقتی برا درس خوندنم ندارم باید قیافم تو آینه به داف ترین حالت ممکن باشه که باعث بشه بخوام با خودم لاس بزنم؟

نیازمند یه فضای بهتری برای حرف زدنم اینجا همه منو میشناسن و بدی داستان همینه!

دوباره دارم به اون دورانی که باید از همه دور بشم نزدیک میشم

و با توجه به سامانه ی بارشی امسال خیلی جدی تر از دفعه های پیشه چون فهمیدم که فقط بعضی از ارتباطات نه تنها نمیتونن همیشگی بمونن بلکه وقتی لازمه قطع بشه بشن باید قطع بشن حتی اگه بدترین اتفاقات پشتش باشه.

بعضی وقتا ام میخوای از یه کسی دوری کنی همه یهو انگار اینجورین که بیاید برید تو حلق هم🤡

از لحظات تکراری زندگیم که امسال با ۵۵۸۸۷۹ نفر پیش اومد این بود که- ملت: گفتی کلاس هشتم بودی؟ من: یازدهم. به ولله یازدهمم. به ولای علیییی یازدهممممممممم

اون لحظه ای که دیگه میدونی نمیشه صادق باشی<<

فقط کافیه انسان باشی واقعا فقط کافیه انسان باشی تا بعد از این‌همه اتفاق تشخیص بدی کدوم طرف ایستادی، حق و باطل هیچوقت از بین نمیره فقط از یک شکل در تاریخ به شکل دیگه ای تبدیل می شه

من خیلی وقته که ناراحت و غمگین نمیشم، عصبی میشم و خودخوری میکنم و خودخوری میکنم.

چرا در ترسناک ترین لحظات فیلم ترسناکا خنده دار ترین میما یادم میاد که وسط سکانس از خنده پاره شم؟ واقعا روانیم یا چی؟