بیخبر و دیروقت بود که در خونهشو زدم؛ با ذوق!
- سلام! خیر باشه... چیزی شده این وقتِ شب؟
با صدایی لرزون از هیجان گفتم: «بنیصدر فرار کرده! خائن از آب در اومد... سلام!»
- «مطمئنی؟!»
بیصبر جواب دادم: «آره بابا... اصلا بیا بریم داخل، الآناست که دیگه تلویزیون خبرشو اعلام کنه!»
توی تاریکروشنِ کوچه چشم برنمیداشتم از چهرهش؛ منتظر بودم برق شادی رو توی چشمهاش ببینم... شادیِ اثباتِ خیانتِ کسی که اونهمه علی رو خسته و معطل کرده بود، سدِ راهش شده بود و حتی درجههاشو ازش گرفته و تحقیرش کرده بود. بیوقت اومده بودم تا «آخِیش»شو ببینم از این خبر، اما حتی تهرنگی از لبخند هم به چهرهش ننشسته بود!
- «حالا دیگه همه میفهمن اون خائنِ بیانصاف حق نداشته خلع درجهت کنه... خوشحال نیستی؟»
تیز نگام کرد: «خوشحال؟!»
خشکم زد!
ابروهاش درهم رفت: «اولین رئیسجمهور جمهوری اسلامی، خائن از آب دراومد... چهجوری میتونم خوشحال باشم؟!»
۲۱فروردین، سالروز شهادت فرماندهٔ نجیبِ بیادعا، شهید علی صیاد شیرازی.
♾
@binahayat_ir
