این ظرفا احتمالا دیگه همشون نابود شدن😂 چون پشت پنجره‌ی لاین سمت راست بلوک بودن. در واقع یعنی ساختمون لیزر و پلاسما که آمریکای آشغالی زدش روبه‌ی لاین‌های سمت راست بود.

شما چندتا دونه عکس می‌بینید؛ ما یه کوه خاطره. اون شال قرمزی که تو تصویرِ دسته‌جمعی می‌بینید رو، تقریبا همه باهاش پونصدتا عکس گرفتیم چون هارمونی خوبی با رنگ چشمای خسته و گریه‌آلودمون ایجاد می‌کرد. اینجا دیگه تصمیم گرفتیم با یه عکس نشون بدیم هممون امت واحده‌ زیر سایه شال قرمز رنگ هستیم. به جز امیری که از همین لحظه برانداز به نظام مقدس شال قرمز رنگ آغشته شده به خیل زائران امام رضا جان اعلامش می‌کنم. #آنروزها ‌

خانم عباسی بهتر از این نمی‌تونست ویدیوی نازنین روبه‌رو گنبد صحن گوهرشادمو خراب کنه. (البته با اختلاف زیاد، بعدِ ایتا که گند می‌زنه به کیفیت مدیا تا رضایت ارسال بده.)

ما سال قبل، دقیقا در همین لحظه نجف بودیم:)))

ما بلد نبودیم ″الرفیق ثم الطریق″ زندگی کردن‌رو! بی یار و یاور وارد راهی شدیم که شاید هزینه‌ش تنهایی ایستادن بود! ولی نبود.. پایداری و سماسادات جزو اتفاقات فوق‌العاده‌ی این مسیر بودن؛ حرف زیاده اما من هرگز فراموش نمی‌کنم وقتی همراه با معصومه، تو سرداب امام زمان توی سامرا، باهم دست دوستی دادیم و باهم عهد رفاقت بستیم و هرکدوم یک گوش از این چاردیواری رفاقت‌رو گرفتیم که اگه کسی خواست از مسیر خارج شه بقیه این اجازه‌رو بهش ندن. اون روز امام زمان‌ رو شاهد و ناظر این عهد قرار دادیم؛ از اون روز به بعد جنس رفاقت من با این آدم‌ها با تمام آدم‌های دنیا فرق کرد.. #آنروزها ‌

تو اون سفر برای اربعین همدیگه خیلی دعا کردیم؛ چند ماه بعدش سه‌تامون ( من و پایداری و سما) هر کدوم به نحوی تونستیم تو اربعین خودمونو برسونیم کربلا. هنوزم که هنوزه فکر می‌کنم احتمالا به حرمت اون عهد و قرار و نفس پاک بچه‌ها امام زمان خواست که امر محال اربعین رفتن برای من‌هم ممکن شه.. خدا دانَد.