سلام ؛
مامان تصمیم دارم که خودم را از این نکبت زندگی خلاص کنم
مامان میخواهَم پس از مدتی خود را از پل هوایی به پایین پرت کنم
شاید هم به خود زحمت ندادم و از پنجره اتاق، خود را از طبقه سوم به همکف رساندم و زندگی را بدرود گفتم ،
شاید سیانور خوردم
شاید با تیغ رگانم را منهدم کرده و
شاید ؛ شاید هم خود را به دار اویختم .
مهم نیست چطور بمیرم
مهم این است که بمیرم !
چرا که فکر میکنم با مرگ درد پایان نمیابد اما حداقل به خود پایان میدهم و از این نقاب همیشه مزحک همیشه خندان همیشه قوی همیشه دانا راحت میشوم ؛
مامان *
مامان من هیچ چیز نبودم ، در یک پوجی کامل به سر میبردم و زندگی ام سراسر مرگ بود
مادر من هیجوقت احساس خوشبختی نداشتم
همیشه کودکی مچاله شده در وجودم بی صدا اشک میریخت
وقتی خسته میشد بغض میکرد
از ادم ها نفرت داشت
و از لمس شدن میترسید
مامان من تمام تلاشمو کردم اما نشد
زمانه قوی تر از من بود ؛
مامان من باختم ، چندین سال است که باختم
تقریبا ۳ یا ۴ سال پیش ؛
اما نگفتم ، اما باخت را نه به روی شما اوردم نه به روی خودم .
مامان من یه بازَنده هستم که همه روی پیروزیش حساب باز کرده بودن
اما متاسفم من
باختم
اما کسی نشنید چرا که بی صدا شکستم ، بی صدا خورده های قلبمو جمع کردم ، بی صدا اعتمادم رو در سطل زباله ها ریختم ، بی صدا جسد بی جان نشسته ی ترسانم را به کنج کمد کشاندم و در زیر تخت پنهانش کردم
مامان ؛
من بی صدا در خفغان زره شدم چرا که ، چرا که
هیس! بی گناهان فریاد نمیزنند .
به یاد جان فدای میهن
( زنده یاد علی نوری )
