•••

نفسم می‌گیرد که هوا هم اینجا زندانی‌ست! هر چه با من اینجاست رنگ رخ باخته است اندر این گوشه خاموش فراموش شده کز دم سردش هر شمعی خاموش شده یاد رنگینی در خاطر من گریه می‌انگیزد.

•••

در نامه اش پرسيده بود ؛ بى من خوشبختى؟ دردم تازه شد، بال و پرم را چيده بود و از پرواز مى پرسيد...

‏کاش در دنیا سه چیز وجود نداشت: دروغ دروغ دروغ

که می‌گوید مأیوس نباش؟ من امیدم را در یأس یافتم... مهتابم را در شب، عشقم را در سالِ بد یافتم. و هنگامی که داشتم خاکستر میشدم گُر گرفتم. زندگی با من کینه داشت، من به زندگی لبخند زدم خاک با من دشمن بود، من بر خاک خفتم. چرا که زندگی سیاهی نیست... چرا که خاک خوب است و اینها را تو به من آموختی.

•••

معمولا به کسایی که دوسشون داری بیشتر از یه بار فرصت میدی، این حس که هنوز انگار نمیخوای از دستشون بدی با اینکه میدونی لیاقتشو ندارن، و این غمگین ترین ضعف یه آدمه.

•••