#پرتویی_از_کتاب محمدتقی آملی: آن اوایل که به نجف آمده بودم با مرد عجیبی روبه رو شدم، روزی در شاه نشین بالاسر حرم مطهر امیرالمومنین علی علیه السلام مشغول نماز و زیارت بودم و طبق روال همیشگی ام در سلام نماز فقط به جمله السلام علیکم و رحمه الله و برکاته اکتفا کردم. هنگامی که سلام نماز را گفتم سمت راستم سید جلیل القدری را دیدم که عرب بود رو کرد به من و با زبان فارسی شکسته فرمود: چرا در سلام نماز به همین صیغه اخیر اکتفا کردی و آن دو سلام دیگر را نگفتی؟ عرض کردم: نماز مستحبی بود و من در نمازهای مستحبی به همین سلام آخر اکتفا می کنم. فرمود: آنقدر فیوضات از دستت رفت، که قابل شمارش نیست.

به محض اینکه سید چنین گفت، متوجه ضریح مقدس شدم و از طرف قبله دیگر حرم و گنبد و بنای صحن را نمی دیدم و تا چشم کار می کرد جوی لایتناهی و عالمی مملو از نور بود که همه آنها ثواب سلام هایی بود که از من فوت شده بود. پس از انتقال از آن کشف با نهایت تاثر رو به جانب آن سید بزرگوار کردم و گفتم: اطاعت می کنم. از آن به بعد دیگر در هیچ نمازی سلام ها را ترک نکردم پ.ن:گزیده ای از کتاب کهکشان نیستی

گاهواره تاب خورد گوییا علی اصغر از صدای تشنه‌ی پدر چند قطره آب خورد ظاهرا علی، ولی، تیر را رباب خورد _بیاید امشب به نیت خانم رباب تلاوت کنیم.

#راه_آسمان قرآن در آيه بعد مى‌گويد:" بدانيد اينها همان مفسدانند و برنامه‌اى جز فساد ندارند ولى خودشان هم نمى‌فهمند "! ( أَلاٰ إِنَّهُمْ هُمُ اَلْمُفْسِدُونَ وَ لٰكِنْ‌ لاٰ يَشْعُرُونَ‌ ).

بلكه اصرار و پافشارى آنها در راه نفاق و خو گرفتن با اين برنامه‌هاى زشت و ننگين سبب شده كه تدريجا گمان كنند اين برنامه‌ها مفيد و سازنده و اصلاح طلبانه است، و همانگونه كه سابقا نيز اشاره كرديم گناه اگر از حد بگذرد، حس تشخيص را از انسان مى‌گيرد، بلكه تشخيص او را واژگونه مى‌كند، و ناپاكى و آلودگى به صورت طبيعت ثانوى او در مى‌آيد.

#پرتویی_از_کتاب وقتی وارد خانه می شدیم تمام قد در مقابلمان می ایستاد و احتراممان می کرد و در پاسخ به ابهام این رفتار با فرزندانش می گفت من اگر به آنها احترام بگذارم دیگران هم به آنها احترام خواهند گذاشت و ادب بزرگی در وجود آنها شکل خواهد گرفت. همیشه پسرانش را با لفظ آقا صدا می زد پ.ن:گزیده ای از کتاب کهکشان نیستی

#راه_آسمان نشانه ديگر اينكه: آنها خود را عاقل و هوشيار و مؤمنان را سفيه و ساده لوح و خوش‌باور مى‌پندارند، آن چنان كه قرآن مى‌گويد:" هنگامى كه به آنها گفته مى‌شود ايمان بياوريد آن گونه كه توده‌هاى مردم ايمان آورده‌اند، مى‌گويند آيا ما همچون اين سفيهان ايمان بياوريم "؟! ( وَ إِذٰا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا كَمٰا آمَنَ اَلنّٰاسُ قٰالُوا أَ نُؤْمِنُ كَمٰا آمَنَ اَلسُّفَهٰاءُ‌ ).