آغوشت را برایم باز کن. طعم تلخ قهوه میدهد رنج هایم. همانقدر خوش عطر و بو. همانقدر خوش رنگ. اما اعتیاد آور. فنجان شو برایم دیوار امنم باش آنگونه، که فرو نریزم سپس؛ ما برای هم میشویم اَنیس نویس.

سر سفره بودیم. تکیه داده بودم به پشتی و محو افکار خودم بودم، یهو صدای بچگونه و بانمکش مخاطبم قرار داد: _ تو چقدر بزرگ شدی! کاش من بزرگ بودم کاشکی من جای تو بودم، تو جای من... دیگه هیچی نگفت، نگاهش و ازم گرفت و بقیه غذاشو خورد. حسرت رو میشد از تو صداش لمس کنی. توی صورتش دقیق شدم تا جوابش و بدم. که بگم... بگم... یه لحظه، هیچی نتونستم بگم هجوم فکر های مختلف ذهنم رو به رگبار بست _چیشد که فکر کرد من بزرگ شدم؟ _چیکار کردم که به نظرش بزرگونه اومد؟ _یعنی واقعا بزرگ شدم؟ _یا اون منو بزرگ میبینه؟ _چرا میخواد جای من باشه؟ _فقط به خاطر اینکه ازش بزرگترم؟ تمام سال های بزرگ شدنم از جلو چشمام گذشت. عجیبه! منم همسن این بودم آرزوم بود بزرگ بشم. و چه معادله دردناکی که از همه آرزو های عمرم، همین یکی برآورده شد. آره الان میتونم بگم بزرگ شدم. اما بزرگ شدن چه پروسه دردناکی بود که هیچکس راجع بهش باهام حرف نزد اَنیس نویس.

مگه بزرگ شدن چقدر مهمه؟ آدم باید بزرگوار باشه! بتونه ببخشه و مهربونی کنه... نمیگم احمق باشیم و سادگی کنیم! اما آدمی به بخشش، بخشیده میشه دوست داشتم بهش بگم تو و بچه های مثل تو، بزرگ تر از همه اید حتی بزرگ تر از من! و آره کاش من جای تو بودم. اما خداروشکر که تو جای من نیستی.

محبوب عراقی من اندکی مانده تا نفس بکشم در هوایی که نفس های تو هست ترسم که این دنیا مرا در خود ببلعد و آسمانها بر زمین فرود آیند... آن زمان که من هنوز تورا ندیده ام. تو دستی داری بالای همه دست ها که کسی روی دستت نمی زند.... دستم را رها نکن. اَنیس نویس

«سبک تر از آن بودند که بمانند، سنگین تر از آن بودیم که به دنبالشان برویم»

شب از نیمه گذشته و چشمام سوز خواب و خفتن گرفته از سحر بیدارم و تا همین الان فقط دوبار به مدت چند دقیقه فرصت کردم پلکم رو روی هم بگذارم تا اندکی از زهر خواب چشمم کم بشه. حالا که چایی تموم شده و برقا خاموش حالا که نشستم اینجا و دارم قلم می زنم ، همگی به لطف توست اسم قشنگت روی کتیبه ای که به دیوار وصل شده، گاه گاهی با بند دلم بازی میکنه و این بغض و خستگی رو تا مرز فرو پاشی پیش می بره اما عزیز دلم... من این یک سال که مثل ده سال گذشت رو دارم لا به لای لباس ها و دارو ها و وسایلم توی کوله پشتی همیشگی ام جا میدهم. می خواهم وقتی رسیدم، برایت بازش کنم و یک به یکش را به همان اندازه که نشد نتوانستم و اجازه نداشتم که ابراز کنم و تخلیه شوم... با تو باهم گریه کنیم اگر بخواهم در یک کلام حالم را توصیف کنم، هرچند که در وصف نمی گنجد اما، می گویم خسته ی زخمی آنقــدر خسته ام که اگر کسی سمتم حمله کند با تیزی زبان و تندی رفتار، پا به فرار یا اقدام به دفاع نمی کنم. آواری روی سرم ریخته که آجری هم به آنها اضافه شد... خب که چه؟ اما لیلای دلم تمااام زخم های جسم و روحم فدای یک زخم تنت فدای خستگی نگاهت و خونی لب هایت. باز هم اگر بنا بر صبر و سکوت باشد، می ارزد که مادرت مرا بپذیرد که آبرومند شوم که تو آبرویم شوی.. اَنیس نویس. شنبه 18/5/404

مثل دختری که عروس خانه ی رنج شده... بازگشت به خانه پدری بسی شیرین بود. بابا علیِ اَنیس.

صبور باش، یک ماه دیگه پائیز میاد. 🍁🪵☕️

زندگی اگر چای بود... یکی میشد چای ایرانی یکی چای عراقی یکی چای سبز یکی هم چای ترش شایدم یکی چای ماسالا بود مثلا تو میشدی چای ایرانی که با هل و دارچین و گلاب دم شده که عطرش هوش از سرت می پرونه و گرماش خستگی رو از تنت محو میکنه. از رنگ قشنگشم نگم برات... سرخیش میزنه به سرخی خونِت و تو رگ هات یکی میشن. اگر تو چایی بودی میشدی یه همچین چایی.... اون وقت من یه شاخه نبات زعفرونی از تبارِ خراسون، برمیداشتم و می نشستم کنارت باهم میشدیم یه چای نباتی که درمون همه درداست، به جز قطعی دست و پا. ولی صد حیف که زندگی به خوش عطری چای ایرانی و شیرینی نبات خراسان نیست گاهی وقتا بعضی زندگیا ترکیبیِ از غلظت چای عراقی و سردی چای سبز که یهو میبینی مثل چای ترش فشارت و میارن پایین و مثل چای ماسلا یه عده اصلا باهات حال نمیکنن و تورو عضوی از خودشون نمیدونن . اون وقت دیگه خبری از نبات هم نیست. الان من یه همچین ترکیبی ام که مزه تلخ چای ایرانی میده بدون هیچ شیرین کننده ای ولی خب طرفدار های خودمم دارم که تعداشون زیاد نیست شاید تو اَنیس نویس.

آبی چشم هایش آنقدر ها هم زیبا نبود. فقط، گاهی احساس میکردم مانند اقیانوس مرا در خودش غرق میکند 🌊 در وا نفس های غرق و مرگ لبخندش قایق میشد و نجاتم میداد. من جانم را مدیون لب هایش بودم. اَنیس نویس