و صبرمان تمام میشود یک روزی؛

امشب شب آرزو هاست.... اگه آرزو کنم بیام پیش تو، برآورده میشه؟

کجاست شانه ای برای تکیه دادن؟ و آغوشی برای پناه بردن؟ و گوشی برای شنیدن و لبی برای بوسیدن؟ دستی برسان و متصل کن... نفسی ببخش برای ادامه دادن. مجالی بده برای نطق و گلایه... که روزگار مرا به رگبار رنج بسته. چون طفل کوچک و نحیفی که نیمه جان است، زیر آوار تنهایی تقلا میکنم. و خستگی از تقلا چون بختکی سیاه رهایم نمیکند. بکش مرا خلاصم کن که من از خود گریزانم سپس زِ نو، متولد کن اَنیس نویس

دلم خونه بابا علی رو میخواد

بغلم کن حضرت دریا 🌊 بابا...

چون فطرسم که بال و پر شکسته ست تو حسینی و من ، خیالم چه راحت است اَنیس نویس.

آقای من، مبارکید برما...! وجودتان حضورتان نگاهتان. اَنیس نویس

قرار نبود اینقدر عاشقت شوم. تو چه کردی که من از خودم به تو پناه میبرم؟ 🪐عباس ابن علی (ع) ؟

همین مجازات تو را بس که من دیگر تو را آنطور که می‌دیدم، نمی‌بینم .

ای تاریکی چشمانت تاریکی آسمان شب 🌒 و مشکی موهایت به درازای یلدا... زیبای بی اندازه! تورا رنجیده خاطر میبینم دراین ایام. درب غصه هایت را به رویم باز کن، به تک‌تک رنج هایی که بر طاقچه دلت نشسته میگویم رهایت کنند. و اگر نشد، من به جای تو با آنها می جنگم تو اما با خودت مهربان باش تو، به خودت نیاز داری.🌱 اَنیس نویس.

و رُخت چون ماه بود که من عاشقش بودم. و زلفت چون شب که مرا آرام میکرد. تو میدانستی که من شب زنده دارم. اَنیس نویس